Eveline Willemsen uit Harderwijk was in de bloei van haar leven en kreeg de diagnose kanker, nu viert ze het leven

HARDERWIJK De Harderwijkse Eveline Willemsen was 23 jaar, pasgetrouwd en student. Ze kreeg de diagnose kanker. Sindsdien staat 11 november 2011 in haar geheugen gegrift. Ze komt op de afdeling oncologie van St Jansdal. ,,Ik had geen idee dat oncologie stond voor kanker.’’ Jaarlijks horen 3900 jongeren en jong volwassenen dat ze kanker hebben.

,,Het begon met vage klachten en aanvallen van stekende buikpijn.’’ Ondanks tijdelijke medicatie houdt Eveline in de zomer van 2011 klachten. ,,Ik kreeg pijn in mijn armen, rug, nek en benen. Eigenlijk gewoon overal waar botten zitten. Ik kon niets en wachtte op de volgende dosis pijnmedicatie.’’ Onderzoeken geven geen duidelijkheid over de oorzaak van Evelines pijn ,,Ik was laatstejaars student en wilde mijn studie graag afmaken, maar het ging gewoon niet meer.’’ 

Eveline is te ziek. In afwachting van een uitgebreidere scan blijft ze thuis. ,,Op een dag kon ik van de pijn niet meer lopen.’’ Eveline komt op de interne afdeling oncologie van St Jansdal. ,,Er ging geen lampje bij mij of mijn familie branden dat het nu echt mis was.’’ Eenmaal daar komt vrij snel de diagnose: een beenmergziekte. ,,Nog steeds had ik geen besef van wat dat betekende.’’ Eveline wordt diezelfde vrijdag per ambulance naar het UMC Utrecht overgebracht en krijgt daar te horen dat ze een vorm van lymfeklierkanker, non Hodgkin heeft. ,,Pas toen viel het kanker woord.’’ 

,,Dat weekend was heftig, vol pijn en emoties. Na een zoektocht voor passende pijnmedicatie was ik voor het eerst in maanden pijnvrij.’’ Maar die maandag komt opnieuw een bom als blijkt dat ze een variant heeft, Birkitt lymfoon, die slecht behandelbaar is. Zes sessies van zeven dagen fulltime aan een infuus met chemobehandeling moeten de kanker bestrijden. De eerste kuur moet aanslaan, anders hebben ze geen behandelopties meer. ,,Op dat moment denk je, dat moet dan maar, want dood gaan past niet in je gedachten.’’ 

De lichamelijke strijd begint elke keer na de zeven dagen kuur als haar lijf weer moet herstellen. ,,Niet alleen het ziek zijn, de pijn en de behandelingen zetten je hele leven op pauze. Maar alles wat belangrijk is in die fase van je leven stopt.’’ Eveline moet door de ziekte en behandeling noodgedwongen haar studie op pauze zetten. Misschien nog heftiger is de boodschap dat ze na de behandeling geen kinderen meer kan krijgen. Nog voor de chemo begint, geeft een gynaecoloog aan dat de kanker Evelines dusdanig is, dat invriezen geen optie meer is uit angst voor mogelijke aangetaste eicellen. ,,Dat was mijn grote droom, ik studeerde HBO pedagogiek.’’ 

Periodes van heftig ziek zijn, hoge koorts, opname op de IC en heel veel misselijkheid volgen. Het herstel tussen de kuren blijkt verrassend positief te verlopen en in mei 2012 wordt Eveline schoon verklaard.,,Nadat ik schoon was, kwam er echt nog een periode van herstel. Ik liep slecht en was drastisch afgevallen. Fysiek revalideren was nodig.’’ Op het moment dat Eveline dit overkomt is er nog geen zorg voor jongeren en jong volwassenen zoals deze nu aanwezig is. ,,Mijn fysiotherapeut had niet alle kennis en antwoorden op vragen waar ik soms naar op zoek was.’’ 

Deze ervaring draag ik wel voor altijd mee

In juli van 2012 wanneer Eveline nog volop in herstel is, krijgt ze plotseling opnieuw vage klachten. ,,Ik werd misselijk, mijn ongesteldheid bleef uit maar had niet de pijn die ik voorheen had.’’ Tot grote verbazing van iedereen blijkt Eveline zwanger. ,,Een enorm risico doordat ik ook na de schoonverklaring nog wel nabehandeling heb gekregen.’’ In februari van 2013 bevalt Eveline van een kerngezonde dochter. ,,Ze hebben verteld dat mijn kanker niet genetisch was. Puur gevalletje van pech.’’ Na de eerste dochter zijn er nog twee gezonde meiden bijgekomen in het gezin van Eveline. Ook haar studie heeft ze in 2013 als nog met succes afgerond.

VIEREN

Elk jaar staat Eveline stil bij de dag van de diagnose en de dag van de schoonverklaring. ,,Ik ben me wel gaan beseffen dat het leven te waardevol is en die dagen vieren we met iets kleins, al is het maar een ijsje.’’ De nadruk op wat wel kan is belangrijker. ,,Deze ervaring draag ik wel voor altijd mee.’’

,,Adolescenten en jong volwassenen zitten in een hele andere levensfase wanneer ze deze diagnose krijgen’’, vertelt Marloes Boontjes screeningconsulent en onderdeel van het AYA-zorgteam van St Jansdal (AYA staat voor Adolescents en Young Adults red.). ,,Deze mensen studeren nog, solliciteren, kopen een huis of stichten een gezin.’’ Eveline beaamt dit. ,,Nog steeds loop ik tegen dingen zoals een hypotheekaanvraag of een levensverzekering.’’ Het is essentieel dat er juist voor dit soort vraagstukken tijdens en na behandeling aandacht kan zijn. ,,Deze mensen zitten in de bloei van hun leven.’’ Hiervoor komen in steeds meer ziekenhuizen speciale AYA-teams om aan deze vragen te voldoen. Niet alleen de medische kant, maar juist ook om de menselijke kant te belichten. ,,Dat heb ik wel gemist in mijn tijd.’

Evelines ervaringen staan in haar boek Was het maar morgen. Komende vrijdag 2 februari 2024 staat er in St Jansdal op wereldkankerdag een oncologische zorgmarkt. Eveline en Marloes staan in de kraam voor AYA zorg.