Dik van der Pols schrijft novelle Het Kattenvrouwtje onder pseudoniem: ‘Het verhaal ging zichzelf schrijven’

ERMELO Dik van der Pols, sinds een jaar of veertig woonachtig in Ermelo, heeft de novelle Het Kattenvrouwtje geschreven. Wel onder het pseudoniem D. van Aksenhof. ,,Ik heb eerder een studieboek geschreven, dit is fictie. Ik wilde niet dat mensen in de war raakten. Iedereen mag weten dat dit mijn werk is” 

Suzanne Vooren

Het verhaal Het Kattenvrouwtje is gesitueerd in Diks geboortedorp Rhoon, een dorp ten zuiden van Rotterdam. In het verhaal is de locatie voorzien van een andere naam. ,,Het verhaal is fictie, de personages zijn verzonnen. De entourage is echt en de historische feiten kloppen. Dit zijn echt de straten waar ik vroeger doorheen fietste en liep.”

Daar liep ook altijd een vrouw over straat, die in zijn herinnering is gegrift. ,,Je kent het wel, zo’n type sluike haren en in zichzelf mompelend. Ik was vroeger bang van haar. Dat vrouwtje heeft mij altijd geïnspireerd. Op haar heb ik het Kattenvrouwtje gebaseerd, al ken ik haar persoonlijk verder helemaal niet.”

GESCHIEDENIS

Diks ambitie te gaan schrijven komt voort uit de wens om iets aan zijn kleinkinderen mee te geven over de tijd waarin hij zelf opgroeide. ,,Ze hebben weinig historisch besef over de jaren ‘60. Ik wilde dat ze lazen dat het echt een andere tijd was, met bijvoorbeeld een transistorradio. Maar toen begon ik met schrijven en dacht ik, er moet wel een intrige in het verhaal.”

Zo bedacht, zo geschreven. ,,Dus het vrouwtje overlijdt en dat wordt onderzocht door een politie-agent die is gevlucht voor zijn daden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij komt uit Groningen. Daar ben ik dus ook heen gegaan voor onderzoek.”

Het kattenvrouwtje komt uit Belgische Charlerois, een knipoog naar de Rotterdamse wijk. ,,Dan kom je daar en blijkt er een geweldige geschiedenis te zijn over die stad. Dat vond ik echt geweldig.”

ZICHZELF SCHRIJVEN

Dik, voorheen geschiedenisdocent, houdt van verhalen. Schrijven was iets wat hij altijd al wilde doen. ,,Ik heb er nooit een cursus voor gevolgd, of les in gehad. Ik lees wel zo’n tijdschrift voor schrijvers dat eens per drie maanden uitkomt met veel plezier.”

De liefde voor verhalen uitte zich in het vertellen ,,Toen ik lesgaf op de basisschool, verzon ik al verhalen voor de leerlingen. Tijdens het vertellen wist ik dan niet hoe het ging eindigen. Er moest natuurlijk wel een goed einde aan komen.” In de jaren die volgen vertelt hij als docent vele verhalen om voor zijn leerlingen de geschiedenis levend en toegankelijk te maken.

Het schrijfproces liep niet anders dan het vertellen. Zijn vingers brachten zinnen voort die hij vooraf niet had bedacht. ,,Het verhaal ging zichzelf schrijven. Ik dacht altijd wat een flauwekul als schrijvers dat vertelden, maar het overkwam me. Bizar joh.”

ILLUSTRATIES

Het resultaat is een gezamenlijk project met vriend en kunstenaar Fritz Müller. ,,Hij heeft een iets andere deadline dan ik, dus ik moest het wel aansturen. Zijn werk is echt goed.” Het verhaal was al langer klaar. ,,Mijn vrouw heeft het voor haar overlijden nog gelezen, maar dit resultaat helaas niet meer gezien.”

Of de kleinkinderen het gaan lezen? ,,Dat hoop ik maar. De eerste reacties van anderen, zijn positief. Ze zeggen dat ze moeite hadden met het wegleggen.”

De volgende novelle is wel een ambitie van Dik. ,,Ik heb een idee maar dat moet ik nog echt uitwerken. Dat doe ik meestal als ik wandel. Schrijven is meer denkwerk dan de meeste mensen weten.” Dus mocht Dik in gedachten voorbij lopen, dan is het volgende verhaal in de maak.