Een jaar Oekraïners in Ermelo: ‘We zijn dankbaar maar ons leven staat stil’

ERMELO In Ermelo worden sinds de oorlog in Oekraïne is uitgebroken zo’n 126 mensen uit dat land opgevangen. Velen van hen zijn inmiddels aan het werk en kinderen gaan naar school. De opvang is geregeld in een intensieve samenwerking tussen particulieren, bedrijven, het Diaconaal Platform Ermelo, de gemeente en andere organisaties. Een terugblik op een jaar van intensieve samenwerking, zoekerij, moeizame communicatie maar ook hoop.

Voorzitter Mart Bakker van het Diaconaal Platform Ermelo speelt een zeer actieve rol in de opvang. De diaconie van de hervormde kerk stelde meteen de leegstaande pastorie ter beschikking. Het Platform stelde een draaiboek op en zette een projectgroep op. 

Bakker vertelt: ,,Er kwamen meer locaties beschikbaar en er kwam een intensieve samenwerking met de gemeente tot stand. De verschillende kerkgenootschappen gingen meewerken. Zij ‘adopteerden’ vier opvanglocaties en enkele huisjes op vakantiepark De Doppenberg. Ook de plaatselijke Rotary stapte in het project en nam acht huisjes op het vakantiepark onder haar hoede. De eerste dagen zorgde de Voedselbank voor eten.” 

ZOEKERIJ

Elk van de deelnemende partijen heeft een of meerdere coördinator(en). De coördinatoren houden intensief contact met elkaar en met de gemeente en zijn een aanspreekpunt voor de vrijwilligers. 

Het was een enorme uitzoekerij. Hoe regel je bankrekeningen, paspoorten, leefgeld, medische zorg?

Bakker: ,,Vooral in het begin was het voor alle partijen een enorme uitzoekerij. Hoe zat het met de regelgeving? Hoe regel je bankrekeningen, paspoorten, leefgeld, medische zorg? De locaties moesten ingericht worden. Veel is te danken aan de Kringloopwinkel, de Kledingbank en de plaatselijke bedrijven, die zeer ruimhartig hebben bijgedragen met spullen en werkzaamheden zoals stoffering. Ook inwoners van Ermelo brachten allerlei zaken als ze hoorden van de locatie, zoals speelgoed.”

TROUWE VRIJWILLIGERS 

Renie Wiersma van de gereformeerde kerk PKN spreekt enthousiast over de samenwerking en de hulp die mensen bieden. ,,Die hulp vraagt veel flexibiliteit, geduld en trouw van de vrijwilligers. De communicatie met de Oekraïners verloopt soms moeizaam want de meesten spreken geen Engels. Er wordt gebruik gemaakt van de app Sayhi en van Google Translate. Verkeerde vertalingen leveren soms misverstanden op, maar ook grappige situaties”, vertelt Wiersma. ,,Gelukkig zorgt de gemeente in belangrijke situaties voor een tolk.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

De Oekraïner Aleksandr met de vlag die een vrijwilligster gemaakt heeft.
 - Diaconaal Platform Ermelo

De vrijwilligers hebben ieder hun eigen talenten en een eigen inbreng. ,,De één kan helpen met bankzaken, een ander met schoolzaken en weer een ander heeft makkelijk toegang tot het medische circuit. Een vrijwilliger gaat bijvoorbeeld mee naar een arts of tandarts, maar hij kan ook een fiets repareren.”

AAN HET WERK 

Inmiddels hebben veel van de Oekraïners al werk gevonden en de kinderen gaan naar school. In Harderwijk is een Internationale Schakelklas waar de kinderen terecht kunnen. Door personeelsgebrek is taxivervoer voor de kinderen helaas een probleem. 

De vrijgemaakt-gereformeerde kerk is verantwoordelijk voor een locatie op ’s Heeren Loo. Daar wonen Oekraïners met een lichamelijke beperking met enkele familieleden. ,,Voor hen is op medisch gebied natuurlijk veel te regelen. Maar ook hier was iemand die dolgraag wilde werken, ondanks een halfzijdige verlamming, en ook voor hem is werk gevonden”, aldus Greetje Nederveen, één van de coördinatoren daar.

ZIEKTE

Een zieke Oekraïense vrouw en een ziek kind zijn het afgelopen jaar gestorven. Ook toen speelden vrijwilligers een rol bij de ondersteuning van het ziekteproces en het regelen van de uitvaart. Bij dat laatste was ook de internationale kerk in Harderwijk betrokken, aldus Johan Ebbers, van de gereformeerde gemeente die een huis aan de Horster Zoomweg en een recreatiewoning onder de hoede heeft.

CONTACT MET THUISFRONT

De meeste Oekraïners houden via internet contact met hun achtergebleven familie en vrienden. Velen zouden graag terug willen gaan, maar voor sommigen lijkt dat voorlopig onmogelijk. Hun huis is vernietigd door de oorlog. Het huis van Julia en Ina, die in de pastorie wonen, staat er nog. ,,Maar ze houden hun hart vast, want er zijn veel bombardementen. Er is ook geen elektriciteit meer”, vertelt Antoinette Blokland-van Keulen, één van de coördinatoren. 

Ons leven staat eigenlijk stil. We kunnen geen plannen maken

Julia en Ina vinden Nederland een geweldig land. Vooral de zorg is hier veel beter dan in Oekraïne. Dat merkt Julia omdat haar gehandicapte oma en ook haar moeder hier sinds kort zijn. Het zesjarige dochtertje van Julia gaat hier naar school. Zelf spreekt ze wat Engels. ,,Ik werk bij de eendenslachterij. Dat is wel iets heel anders dan wat ik in Oekraïne deed. Daar werkte ik in de verkoop. Maar ik ben blij dat ik werk heb.” 

De zoons van Ina (17 en 13) volgen online lessen van hun opleiding in Oekraïne. Beiden zijn heel dankbaar voor alle hulp. Maar hun leven staat eigenlijk stil. Ze kunnen geen plannen maken. Ze verlangen naar hun vaderland. ,,Glorie aan Oekraïne”, zeggen ze dan ook aan het einde van het gesprek.