Columniste Fransje Heijkoop denkt terug aan de dames van de typekamer: ‘Toen ik Miep zag, brak het klamme zweet me uit’
9 september 2026 om 14:00 ColumnERMELO Van een internationale christelijke vrouwenorganisatie hoor je minder dan van een plaatselijke, landelijke Christen-Vrouwenbond. De Young Women’s Christian Association werd in 1855 in Engeland opgericht en ontwikkelde zich vanuit Utrecht als non-profit organisatie. Zij had tot doel de positie van jonge vrouwen financieel en wereldwijd te steunen.
In september 1979 werd ik gevraagd deel te nemen aan het wereldcongres in Athene. Toos Balkenende, bestuurslid en moeder van Jan Peter die toen nog student was, en ik vertegenwoordigden Nederland.
Wij hadden het meestal in de Griekse wandelgangen over ‘De Waai’, zoals je de i-grec van YWCA in het Engels uitspreekt.
Al een aantal jaren werd ik kosteloos gesponsord en klaargestoomd. Ik wist eigenlijk niet eens waarvoor en waarom! De Waai stuurde mij naar een opleidingsinstituut in Marielund, een vrouwenklooster op het eiland Ekerõ in Zweden. Zij leerden mij de technieken om binnen wereldorganisaties vergaderingen voor te zitten. Na twee dagen had ik het met rollenspellen onder de knie. Ik heb nog steeds veel te danken aan de Waai.
De inkomsten van de organisatie kwamen uit legaten en erfenissen van vermogende dames èn de verhuur van kamers van studentes in Utrecht.
Op de benedenverdieping zaten de dames van de typekamer. Ongehuwd en verknocht aan De Waai. Een groter verschil tussen de 2 dames bestond niet. Even een knikje, het overhandigen van de handgeschreven brieven. De meeste in- en uitgaande post was in het Engels. Dame Pien in fleurige kleding zelfs wat zwierig en dame Miep altijd in het zwart.
Ondanks die verschillen konden ze goed met elkaar overweg. Eigenlijk noemden we de dames niet bij naam. Ze waren ouder en dat was ‘not done’.
Op een dag lag er een grote enveloppe in mijn brievenbus, afkomstig van het bestuur. Dame Miep ging met pensioen en dame Pien die wel hield van de bloemetjes buitenzetten hield, nam de honneurs waar. In het geperforeerde A-viertje kon je de tekst met goede wensen vóór het begin van de receptie meebrengen en bij aankomst in de grote hal in de klapper stoppen. In de jaren 80 was dat vrij algemeen. Ik had echt álles uit de kast gehaald om Miep de laatste dag van haar werkzame leven te bezorgen!
De typekamer was omgetoverd tot een feestzaal, maar toen ik Miep zag brak het klamme zweet me uit. HET WAS MIEP NIET. Ongezien glipte ik de kamer uit om vervolgens razendsnel mijn tekst uit de ringband te scheuren om in hele kleine snippertjes in de prullenbak te laten verdwijnen (behalve mijn naam natuurlijk). Terug in de feestzaal de nietsvermoedende Pien hartelijk begroet.
Niemand van “De Waai” heb ik daar óóit over verteld.
Fransje Heijkoop
