Columniste Fransje Heijkoop figureerde in een bloederige horrorfilm: ‘Van mijn middel tot mijn schoenen zat ik onder’

Allereerst maar eens de “snuffelhond”-baasjes waarschuwen. Hopelijk heeft menig hondenbezitter in Ermelo de link al gelegd met de wolf? Stok in de hand en onbevreesd de paden op. De link naar de processierups met zijn dodelijke brandhaartjes?

De natuurlijke vijand van de snuffelhond en de wolf is de processierups! Komen zijn brandhaartjes in hun bek dan zwelt hun tong zodanig op dat ze stikken. Pas dus goed op! Het is belangrijk om dit te weten. Wist je het al? Des te beter.

In onze directe omgeving, rijk aan eiken- en dennenbomen, vindt de rups het heerlijk om met tientallen tegelijk uit de grote hangende cocon te kruipen. Als in een roomse processie vindt hij zijn weg naar voedzame grond. De stoet heeft niets te vrezen want, je gelooft het of niet, een hongerige fladderende vogel denkt dat het een of andere slang is. 

De brandharen van de rupsen zijn funest voor een snuffelende hongerige hond. Ik spreek hier uit ervaring. Nederlandse pensionado’s met honden zoeken dan een tijdelijk bosarm onderkomen.

In Spanje worden de cocons door een soort maanmannetjes uit de boom geschud. Na de val in een groot vat zorgt rook voor een “ zachte” dood. Moeten we nu de snuffelende wolf op onze dierbare Veluwe ook als gewone hond beschouwen? De tijd zal het leren.

Tweede waarschuwing: hang nooit een fles sap aan het stuur van je fiets.
Ferro Roosvicee is een siroop verrijkt met ijzer. Er zit erg veel suiker in. Met 1 lepel èn verdund kan het ijzergehalte goed op peil blijven. Bij tijd en wijlen heb ik het nodig.

Grote ellende overkwam mij toen ik onderweg op de fiets met een fles Roosvicee aan mijn stuur bungelend in een plastic tas - over een verkeersdrempel reed en de fles brak. Dat niet alleen maar de scherven boorden zich door de tas en het kleverige sap verspreidde zich vanaf mijn middel tot in mijn schoenen. Vond ik dat erg? Nee!! Mijn buurman Everhard was net overleden. Véél te jong. De pastor kwam het huis uit om me het te vertellen.

Plakkerig kwam ik thuis, koud en wanhopig. In de bijkeuken lagen plastic zakken. Ik deed die over mijn schoenen en strompelde naar boven. Horloge uit en met heel mijn hebben en houden onder de douche. Mijn kinderen hadden mij zo eens zien moeten zien. Het leek wel een bloederige horrorfilm. Nee, erg was het niet want onder hetzelfde dak lag inmiddels Everhard opgebaard.

Fransje Heijkoop