Columniste Fransje Heijkoop bezocht de vrijmarkt: ‘Doelloos dingen doen is niks voor mij’

Ach, wat was het weer een gezellige oranjegekleurde vrijmarkt in Ermelo. Het zonnetje scheen uitbundig, overal muziek, géén onvertogen woorden. Alleen maar blije gezichten. Ik ging erheen met een speciaal doel.

Mijn nieuwe gast bij de Zonnebloem is een 91 jarige Marokkaanse. Ik voelde me weer terug in de tijd: vrijwilligsters begeleiden bij hun eerste bezoek aan Turkse en Marokkaanse jonge vrouwen. Zij kwamen naar Nederland: ‘In het kader van gezinshereniging’, zoals dat in de jaren 60 heette. Tot mijn stomme verbazing kwamen nu - bij mijn eerste kennismaking - Arabische woorden bovendrijven. Ik kreeg weer zoete thee en Marokkaanse koekjes. Wat zou het leuk zijn om met haar Mens-erger-je-niet te spelen en met haar weer wat Nederlands te spreken op de manier zoals ik dat gewend was. Dat spel had ik niet meer.

Nu had ik een doel om te snuffelen op de vrijmarkt. Van alles lag er op de kleedjes maar de kinderen kenden dat spel niet. Tegen vieren gingen de commerciële kramen opruimen en werd er op=op geroepen: Nu twee bakken aardbeien voor de prijs van één! Ongepland werd dit dan maar mijn doel. Lopende naar huis wipte ik buiten bij Elise. (binnen zaten we niet). 

Onder het luid gerikketik van een bonte specht ontstond een spontane ruilhandel. Aanleiding waren de aardbeien en het mens-erger-je-niet spel. Elise had ergens in de kast nog spelletjes liggen. Ze was er nooit aan toegekomen iets uit de nieuwe doos te spelen. Het loog er niet om wat er in die grote doos zat! Twee dubbelzijdige spelborden, 16 spelpionnen in verschillende kleuren, 6 dobbelstenen, 24 damschijven, 55 speelkaarten enz. 

Eigenlijk verbleekte dat doosje met 15 aardbeien bij die prachtige doos en erger nog: na twee dagen was dat doosje leeg! Ik nam de doos onder grote dank mee en thuis plakte ik er een stickertje op: Elise. Je weet maar nooit wat er mee gebeurt mocht mijn geheugen mij in de steek laten.

In een grote versierde enveloppe ging ik alleen met mens-erger-je-niet op pad. Ze had de spelregels vergeten en dat was eigenlijk wel leuk omdat daardoor oude herinneringen weer boven kwamen drijven.

Toch voelde het niet goed dat de doos van Elise niet meer compleet was. Eigenlijk was mijn doel niet echt bereikt. Mijn doel is en blijft: Elise krijgt de complete dure Disney doos terug. Komt tijd, komt raad en die kwam al twee dagen later in de persoon van Alex.

Alex, die op alle verdiepingen van het flatgebouw, verantwoordelijk is voor het legen van containers en kratten, komt iedere maandag bij mij een bakje koffie halen. Hij is een fervente kringloopbezoeker. Jullie begrijpen het al: Alex gaat op onderzoek uit en, hem kennende, niet zal rusten tot hij het spel gevonden heeft en heeft gekeken of het compleet is.

Alex is wel de laatste aan wie ik me ooit zal ergeren.

Fransje Heijkoop