Column vakantieperikelen: Fransje Heijkoop beleeft een bijzondere vakantie

Mijn 11-daagse treinvakantie met vriendin Toos, zit er op. Onvoorstelbaar: binnen 10 uur van Ermelo naar Luzern in Zwitserland. Wij “slalomden” tussen alle depressies door. Terugdenkend waren er twee lachwekkende momenten die ik graag met de lezers wil delen. Prinses Catharina en haar luxe schoenlepel.

Het Reine Victoria hotel was een en al pracht en praal. Het stond al in de beschrijving: gebouwd in 1902. Jugendstil, kroonluchters, dikke bloemrijke tapijten die doorliepen over de brede treden langs de smeedijzeren leuningen. Grote spiegels en een VIP bar die er eigentijds uitzag. We gingen er automatisch statiger en rechter door lopen. 

Vooral Aziatische toeristen konden het hotel waarderen. Ik geef ze geen ongelijk. Toos en ik vielen dus best wel op. Beiden wit haar en Toos met zachtgroene ogen en ik met blauwe. We leken wel fotomodellen. Alle groepjes vrouwen wilden graag met ons op de foto. 

Ik kreeg ineens een vorstelijk idee. Toos (Catharina) was een prinses en ik Francisca haar gezelschapsdame! Ik gebaarde dat ze rustig moesten zijn want ze hadden te maken met een prinses incognito. Ze begonnen gelijk diep te buigen maar stopten meteen toen ik schielijk om me heen keek en “nee niet doen” schudde met mijn hoofd. Ik wist dat Toos nog prachtige vorstelijke foto’s op haar telefoon had samen met haar jarige dochter. Een professionele metamorfose: Hoed en waaier ontbraken niet. Het leek wel Reine Victoria! Catharina speelde het spel goed mee. Conclusie: ergens in India kunnen familie en vrienden meegenieten van die geweldige ontmoeting! Wel nepnieuws maar zeker zonder verstrekkende gevolgen.

Lees ook

Column: Fransje Heijkoop over digitale hulpmiddelen bij dementie

 

De schoenlepel van Toos Op een goudkleurig plakkertje stond nog: schoenhandel Kroot en Zoon wenst u een goed 1982. Toos hoefde niet helemaal te bukken om haar schoenen aan te trekken. Overal in Zwitserland was een oranje COOP. We hadden een balkonnetje in een hotel waar we wilden eten. We kochten gemengde sla, blikje tonijn, kreeftsalade, crackers, smeerkaas en een fles wijn. Dronken wijn uit ons theeglas en vonden een kom. Schilmesje voor smeerkaas op crackers. Toen begon het denkwerk. Goede raad was goedkoop: Toos toverde een (schoen)- lepel uit haar toilettas. Ontsmetten. Heet water. Moet kunnen. Afdrogen met schoon doekje. Moet lukken. Terwijl Toos blij de ingrediënten stond te mengen stuurde ik een app naar het thuisfront. Veel reacties:
“Erg crea of leuk bedacht” Zoon: mam leuk voor een column…..en zo geschiedde.

Fransje Heijkoop