Inke’s ervaring bij het WK: ‘De waarde van fietsen ligt rond de acht- en tienduizend euro, die van mij was nog geen drieduizend euro’

ERMELO Inke van Duijn deed voor het eerst mee aan een triatlon wedstrijd en kwalificeerde zich meteen voor het WK in Nieuw-Zeeland. ,,Bizar, maar heel gaaf.” Zij hield een dagboekje bij van de fysieke en mentale uitdaging. Een uitdaging voor de start waren de financiën. Crowd funding en eigen geld maken het mogelijk. Ze gaat daarom alleen naar Nieuw-Zeeland. 

DAG 1

Na een tussenstop van acht uur in Ghuangzou, China, vlieg ik weer. Waar mijn eerste vlucht voorbij vloog, is dat nu niet het geval. Ik slaap twee uur, maar niet meer want ik wil een jetlag voorkomen. Ik begin nog maar eens aan een Zweedse puzzel, sla een thriller open en wissel tig keer van houding tegen de stijfheid.

Mijn ontvangstcomité is Tom, een volslagen onbekende. Hij reageerde op mijn Facebook-oproep voor een lift naar Taupo voor mij en mijn fiets, die mag niet mee in de bus. De trein heeft geen aansluiting, een taxi is te duur. Gelukkig is Tom aardig en vertelt mij van alles over Nieuw Zeeland. 

DAG 2 

Mijn biologische klok wekt mij stipt om 06:00 uur. Meteen mijn eerste rondje door de stad gelopen. De temperatuur voelt lekker, maar het is duidelijk te merken aan de hoeveelheid zweet dat mijn lichaam dit niet gewend is. Na een ontbijtje is het tijd om mijn fiets in elkaar te zetten. Iets waar ik twee uur over doe, maar met hulp van mijn host staat met een uur mijn fiets klaar.
‘s Middags duik ik na maanden, het open water in. Ik moet altijd even wennen aan het idee dat er hier van alles zwemt. In Nederland kun je dat nooit zien, het water is daar te troebel. Maar in het water van Lake Taupo kijk ik mijn ogen uit. Zo helder en schoon.

DAG 3

Een ritje op de fiets zet mij even op mijn plek vanwege de hoogtemeters en warmte. Ook al reed ik vierhonderd van de zeshonderd hoogtemeters in dertig kilometer, een derde van de totale afstand, het is zwaar. Een echt verschil met de ‘normale’ Ironman wedstrijd zijn de fietsen waar de atleten op rondrijden. De gemiddelde waarde van die fietsen ligt tussen de acht- en tienduizend euro, die van mij kostte nog geen drieduizend euro. De rest van de dag spendeer ik in de relaxmodus. Wat een leven hier, ik wil eigenlijk niet meer terug.

DAG 4

Ik vind het grappig om te merken dat mijn lichaam zich zo snel aanpast aan het nieuwe slaapritme. Na een loopronde en ontbijtje ga ik mij naar de Ironman Village. Hier haal ik mijn startnummer en krijg ik een briefing met tips en tricks over het parcours. Verder besteed ik mijn dag op een ontspannen manier. Terwijl ik dit schrijf, lig ik aan het meer met een pastasalade. Het zou veel slechter kunnen dus.

DAG 5

Ik word wakker met een ontstoken verstandskies. Iets nieuws en pijnlijks. Internet vertelt dat ik alleen mijn gebit goed schoon kan houden. Ontstekingsremmers zijn niet slim voor de race. 
Ik ontmoet twee Nederlanders in het koffietentje, één doet mee aan de race. Het is fijn om wat contact te hebben met iemand in dezelfde situatie. Ergens vind ik het ook wel lastig, iedereen is samen met een ander gekomen. Ik ben hier alleen. Dat dringt even door en geeft mij een gevoel van eenzaamheid.

DAG 6 

Spanning overheerst. Naast die ontstoken verstandskies heb ik darmproblemen. Ik baal want de dag voor de wedstrijd is het extra belangrijk dat je veel koolhydraten eet, het carb loaden. Dan stapel je koolhydraten, zodat je de volgende dag meer reserves hebt. Maar dat lukte nu echt niet. Onzekerheden komen boven en ik voel mezelf al een beetje in een negatieve spiraal belanden. Door contact met vrienden en mij er maar gewoon aan overgeven probeer ik te blijven staan. 

DAG 7 

Wedstrijddag! Hier heb ik het afgelopen half jaar naartoe gewerkt. Vroege ochtenden, late avonden, lange ritten en zware trainingen. Mijn nacht was redelijk, ik heb er zin in. Om mij heen voel ik de spanning, maar ook een gevoel van saamhorigheid. Het is indrukwekkend om iedereen gefocust te zien. We hebben allemaal hetzelfde doel; finishen.

Inke hardlopend in Taupo - Eigen foto

ZWEMMEN

Het is zonnig, windstil en wordt al warmer aan de rechterzijde van het zwemparcours. Achteraf bleek de stroming daar steviger en dat merkte ik. Ik kwam moeilijk in een goede en ontspannen slag en maakte onnodig extra meters. Na 37 minuten kwam ik uit het water, drie minuten langer dan gehoopt.

FIETSEN

Na een snelle wissel sprong ik op de fiets. Ik haal veel in, kan mijn voeding goed innemen en krijg weer energie. De zon brandt. Op zeventig kilometer krijg ik binnen twee minuten twee tijdstraffen, zo onterecht. Deze moet ik uitzitten, 6,5 minuten terwijl iedereen langsrijdt. Dat is echt lastig.

HARDLOPEN 

In de wisselzone valt mijn startnummer, zonder word je gediskwalificeerd. Na even klooien vraag ik een vrijwilliger hulp. Daar gaat mijn tijd. En dat werk uit op mijn benen. Het loopparcours is heuvelachtig. Het is 27 graden en er is geen schaduw op het parcours. Loodzwaar. Mijn morele is er alleen in gedachten. Na twee uur ploeteren finish ik. 

Wat een race. Niet het resultaat waarop ik had gehoopt, maar ik heb wel het WK gefinisht als 88ste. Zonder steun van vrienden en familie had ik dit nooit gekund. Ik ben zo enorm dankbaar. Nu is het tijd om nog even te genieten van de mooie omgeving.

Ik ben langzaam verliefd geworden op dit land. En wat ik ga doen als ik terug ben in Nederland? Ik schrijf mij waarschijnlijk in voor een hele triatlon. Maar eerst geniet ik van de tijd die ik heb voor vrienden en familie. Wat een avontuur.

Lees ook

Inke van Duijn staat komende week in Nieuw Zeeland op het WK triatlon tussen de profs: ‘Het begon met een grap’