Verpleegkundige op Suriname missie

Met een dankbaar, tevreden en goed gevoel blikt de 38-jarige verpleegkundige Christien Karssen terug op haar Suriname missie, nu ruim een maand geleden. Voor twee weken verruilde zij haar diensturen op de hartbewaking van het Meander Ziekenhuis in Amersfoort voor COVID19 patiënten in het Wanica Ziekenhuis in Paramaribo.

Ermelo In 2004 liep Christien als leerling verpleegkundige drie maanden stage in het Diakonessen Ziekenhuis in Paramaribo. Een periode die zij als intens omschrijft. “Ik was nog nooit uit huis weggeweest, zat aan de andere kant van de wereld. Dan word je teruggeworpen op jezelf. Ontdek je wat je nodig hebt om op de been te blijven. Ik leerde werken in een andere cultuur en me aan te passen. Mensen haasten zich daar niet zo en maken zich niet zo druk. Daar ben ik juist nogal wel van. Daar leerde ik van en het bracht me veel. Ontzettend waardevol,” vertelt Christien met een glimlach op haar lippen.

Christien koesterde door de jaren heen altijd de wens om nog eens terug te keren naar Suriname. De hulpvraag en oproep zorg te bieden aan COVID 19 patiënten aldaar, triggerde haar dan ook meteen. Maar haar geduld werd echter flink op de proef gesteld. “Er was nog geen officiële organisatie of website of zo. Kartrekker van de missie was de oud directeur van het RIVM en via LinkedIn stuurde ik hem een bericht. Ik heb lang moeten wachten, veel gemaild en gebeld. Er bleken honderden belangstellenden te zijn. Er was vooral veel behoefte aan gespecialiseerd personeel. Via bijscholing van mijn collega’s op de IC afdeling, belde ik later nog eens hoopvol terug. Het wachten begon weer.”

Eindelijk kwam het verlossende telefoontje. Christien: “Doordat ik mezelf behoorlijk ‘in the picture’ had gezet, hadden mijn ‘stalking’ en overtuiging om te gaan, geholpen. Binnen een week moest alles voor het aanstaande vertrek, geregeld worden.” Diensten ruilen en haar gezin goed achterlaten, hadden de hoogste prioriteit. Alles in kannen en kruiken vertrok Christien met een ploeg van achttien mensen in het vliegtuig. “Aangekomen kregen we meteen een briefing en werden ingedeeld over verschillende ziekenhuizen. Ik kwam dus in het Wanica Ziekenhuis, net buiten Paramaribo. Daar was geen IC afdeling, wel een High Care afdeling met flink zieke patiënten die een hoge zuurstof behoefte hadden. 

Als enig aanwezige verpleegkundige de eerste dag, kon ik meteen aan de slag. Het voelde als roeien met de riemen die ik had. Geld voor voldoende middelen, medicatie en bijscholing is er niet of nauwelijks. Daar moet je tegen kunnen. Maar het maakte me als verpleegkundige ook creatief en je doet wat mogelijk is. Leerde ‘om’ te denken. Out of the box. Basic. Niet alles werd afgevinkt volgens protocollen of digitale stappenplannen. Ik deed wat ik moest doen. Dat gaf me veel voldoening. Daarnaast richtte ik me vooral op het totaaloverzicht krijgen van een afdeling, welke zorg er nodig was. Ik liep visite’s mee met alle artsen, bouwde zuurstof- en sondevoedingen af, haalde mensen uit bed en hielp hen met revalideren.”

Tot slot is Christien van mening dat zorgsystemen uit verschillende culturen ieder hun eigenheid, mooie en goede dingen hebben. “De zorg hier en daar kun je niet onderling vergelijken. Ik vond het een kunst om die naast elkaar te laten bestaan. Ieder in zijn of haar waarde te laten. Respect te hebben voor elkaar. Ik ben juist weer gegroeid als mens en verpleegkundige. Vind overal wel m’n draai als ik m’n voelsprieten opzet.”