Kindertandarts Margot de Groot-Nievaart uit Ermelo 40 jaar in het vak: ‘Was als kind zelf bang voor de tandarts, nu neem ik de angst weg’

ERMELO Margot de Groot-Nievaart streek 40 jaar geleden neer vanuit Leiden in Ermelo om een tandartsenpraktijk over te nemen. Vanaf 2002 heeft zij aan de Wilhelminalaan 22 een verwijspraktijk voor kindertandheelkunde. Inmiddels is ze aan het afbouwen.

Margot vertelt dat ze heel bang was voor de tandarts toen ze nog klein was. ,,Mijn oom was ook tandarts. Ik was er zoveel mee bezig dat ik van de hoed en de rand wilde weten. Ik weet wat het is om bang te zijn, dus kan ik mij inleven hoe een ander dat ervaart. Ik was ook vrij handig. Ik vind het een heel leuk vak omdat je technisch bezig bent, contact met mensen hebt en toch ook wel esthetisch bezig bent. Een gezond glimmend gebit vind ik ook heel mooi.”

UITGELOOT

Margot was eerst uitgeloot voor de studie tandheelkunde. Na vijf weken studeren op de kunstacademie kon zij alsnog starten aan de universiteit van Utrecht. ,,Ik kreeg bericht dat een grote groep nageplaatst werd en dan moet je heel snel beslissen. Ik ben het universiteitsgebouw binnengestapt en zag dat iedereen met een lach op zijn gezicht aan het werk was, van de professoren tot de studenten. Daardoor besloot ik die stap te maken, dat bleek de juiste keuze.”

TANDARTS PSYCHIATRISCH ZIEKENHUIS VELDWIJK

Toen Margot in 1983 was afgestudeerd, was er een overschot aan tandartsen. De mogelijkheid tot overname was een lot uit de loterij. Margot was net 25 jaar toen zij op 15 december 1983 startte met de praktijk, die zij overnam van tandarts Van der Graaf. ,,Meneer A.R. van der Graaf, die hier zijn praktijk had vanaf ongeveer 1952, werd 60 en ging met pensioen. Het was een gecombineerde overname, want hij was ook tandarts op psychiatrisch ziekenhuis Veldwijk. Het zou doorgaan als ik bij beide partijen op één zou staan. Ik wist niks van psychiatrie dus vroeg of ik een dag mee mocht kijken. Na zes gesprekken was ik aangenomen en heb daar 15 jaar gewerkt als tandarts van de psychiatrische patiënten.” Het liep echter niet altijd op rolletjes. ,,Naar de tandarts of naar muziekles, de keuzevrijheid die de verpleging liet was wel erg groot. Ik zat soms heel lang op patiënten te wachten.”

(Tekst gaat verder onder de foto)

Margot was zelf heel bang voor de tandarts toen ze nog klein was. - Foto: Marco Jansen

KINDERTANDHEELKUNDE

Gaandeweg bleek dat haar hart toch meer bij kinderen lag. ,,Er kwam een nieuwe opleiding kindertandheelkunde en ik wilde jonge kinderen helpen, zodat ze minder bang werden. Ik was al bijna 40 en als ik nog een opleiding zou gaan doen, moest de maatschappij er nog wel wat aan hebben.” Na het volgen van de driejarige opleiding aan het ACTA in Amsterdam opende ze in 2002 een verwijspraktijk. ,,Mijn man, Dingeman de Groot, werkte al na vijf jaar in de praktijk en nam de volwassenen over. Sindsdien behandel ik alleen kinderen.”

ANGST VOOR TANDARTS

Kinderen op hun gemak stellen geeft haar voldoening. ,,Patiëntjes die aan mij worden toevertrouwd, hadden hun eigen tandartsen, maar die kwamen er niet uit. Omdat het niet ging, worden ze naar mij doorverwezen. In het begin komen ze angstig binnen. Samen met mijn assistentes probeer ik dan heel voorspelbaar te werken: ‘doe wat je zegt en zeg wat je doet’. De meeste kinderen komen, ondanks hun angst, na verloop van tijd vrolijk en lachend binnen; leuk om te zien.”

UITLEG OVER GAATJESPROCES

Ook is ze blij als kinderen haar advies oppakken. ,,Ik geef ze steeds de boodschap mee dat, wanneer je je gebit goed onderhoudt, je daar je hele leven plezier van hebt. Bij het voorkomen van gaatjes geef ik ouders en kinderen veel uitleg over het gaatjesproces. Ik leg uit wat eten en drinken doet met tanden en kiezen. Als je het gebit goed schoonhoudt, is het lichaam veerkrachtig genoeg om gaatjes te voorkomen, al zijn er altijd uitzonderingen, want sommige kinderen kunnen er niks aan doen als ze ziek zijn of afwijking hebben aan het tandglazuur. Als je gedaan hebt wat je kan, kun je daar trots op zijn. Ik zeg altijd: ‘Liever één keer perfect met zorg en aandacht dan twee keer half.” Als tandarts ben je wel verantwoordelijk dat bij elk tandartsbezoek de mond professioneel wordt schoongemaakt.”

‘OMA KAN GEEN TANDARTS ZIJN’

Margot vindt het na 40 jaar goed om af te bouwen. ,,Ik zei tegen een patiëntje dat ik 1 november oma was geworden. Het kind zei dat een oma geen tandarts kon zijn. Kennelijk werd ik niet zo gezien tot ik het zelf zei. Ik vind wel dat je met kindertandheelkunde niet te lang door kunt gaan. Ik neem sinds vorig jaar geen nieuwe verwijzingen meer aan; de laatste intake was 1 juni dit jaar. Kinderen gaan gefaseerd weer terug naar hun eigen tandarts.”

KENNIS DOORGEVEN

Margot wil haar kennis doorgeven aan preventie-assistenten, tandartsen en praktijkondersteuners. Dingeman (66) - haar eigen tandarts - zet de praktijk Dental Clinics voort. Ook haar dochter Heleen (32) werkt hier. Margot besluit: ,,Mijn interesse in kunst is er nog, ik volg cursussen schilderen, beeldhouwen en ik hou van breien.”