Op één na oudste veteraan van Ermelo: uitzendingen waren zwaar

ERMELO Cees Moonen is de op één na oudste (aanspreekbare) veteraan van Ermelo. Deze 83-jarige actieveling mankeert en slikt nagenoeg nog niets, op een dagelijks cholesterolpilletje na dan, doet bijna alles nog op de fiets. Moonen  een enthousiast betrokken vrijwilliger bij het museum ‘Historische Collectie KMS’ op de Jan van Schaffelaerkazerne.

Na het afronden van zijn studie tropische culturen riep, na enige jaren van uitstel, de dienstplicht hem op. Cees kon toen niet vermoeden dat zijn toekomstige carrière daardoor een geheel andere wending zou nemen. Als 22-jarige rekruut kwam hij voor twee maanden op in Vught. De toenmalige pelotonscommandant selecteerde een aantal mensen, waaronder ook Cees, die buiten het normale dienstprogramma om extra klussen kregen. ,,We vielen op in onze gedragingen. Dat resulteerde in de kans om dienstplichtig vaandrig te worden op de JvS in Ermelo. Er volgde een opleiding van acht maanden die met goed gevolg werd afgelegd.” 

So far, so good. Maar toen kwam er even een misrekening. ,,Als kersverse vaandrigs meldden we ons bij de filmzaal alwaar de bataljonscommandant ons, tot zijn spijt, meedeelde dat er drie dienstplichtige vaandrigs van het 41e bataljon stoottroepen over vier weken op de boot zouden zitten naar Nieuw-Guinea. In amper twee weken tijd moest ik van veertig dienstplichtigen een peloton zien te maken. De genoten opleiding die overigens prima was, was echter volledig afgestemd op de koude oorlogsjaren ten tijde van het Warschaupact met vooral veel kennis over (nucleaire) wapens. In Nieuw-Guinea belandden we in een tropisch klimaat met oerwoud en marcheerden we soms dag en nacht. Het is voor mij een zwarte bladzijde geweest in mijn militaire loopbaan. We werden aan ons lot overgelaten en de missie mislukte.” 

Na zeven lange maanden kwam Moonen weer thuis en was zijn vrouw inmiddels bevallen van hun eerste kindje. Met hulp van beide ouders, was alles gelukkig goed gekomen. Werken in het buitenland lonkte nog steeds (n.a.v. zijn studie) tot het verzoek kwam of hij KVV’er wilde worden. (Kort verband vrijwilliger voor vier jaar) Dat avontuur ging hij aan. ,,Ik kreeg het steeds meer naar mijn zin en werd uiteindelijk volledig beroeps militair. Herinner me nog de Koninginnebal, met de gala pakken en lange jurken. Dat gaf extra cachet aan het beroep. Een mooie tijd.”

PTSS In 1970 werd Moonen als eerste luitenant naar Suriname gestuurd. Vervolgens heeft hij zo’n beetje alle kazernes op de Veluwe wel gezien en kon het gezin in Ermelo blijven wonen. De uitzending naar Libanon duurde zes maanden. ,,Ik was toen al majoor en staf-personeelsofficier van het bataljon. Vooral de dienstplichtige soldaten hadden het daar erg zwaar. De opleiding in Assen sloot nauwelijks aan op de realiteit in Libanon. PTTS (Post traumatisch stress syndroom) werd daarna steeds meer (h)erkend bij degenen die terugkwamen uit Joegoslavië”, aldus een zichtbaar bewogen Moonen, tot slot.