Columnist Greet over dassen en vluchtelingen in Ermelo, een kerstsprookje?

In het bos, vlak bij het Huis van Ermelo, woonde een das met zijn gezinnetje. Omringd door een spoorbaan waar ’s nachts de zware goederentreinen langs denderden en ’s ochtends vroeg druk vrachtwagenverkeer reed.

Maar de dassen waren helemaal gewend aan al dat lawaai en hadden dan ook veel dartelplezier met de konijntjes, vosjes, reetjes, en allerlei vogels. Waaronder de groene spechten die in de bomen boven de burcht gaten roffelden en al vliegend van boom naar boom hun jonkies tot de orde riepen. Onder de natte dikke laag bladeren kronkelden de regenwurmen. 

Al deze dieren leefden in harmonie met elkaar en wisten hun plek in de voedselketen. De das had besloten dat zijn burcht open moest staan voor alle dieren in nood en wilde zijn kinderen leren dat harmonie alleen kan bestaan als je zorgt voor elkaar en niet alleen je eigen soort belangrijk vindt.

’s Nachts gingen ze op pad om te eten en overdag lagen ze diep onder de grond te slapen.
Op een dag schrok hij wakker van een onnoemelijk lawaai, het leek of er een kudde herten heen en weer over zijn burcht stampte. De aarde kwam naar beneden, hij stuurde zijn vrouw en kinderen onder een grote boomwortel en ging nieuwsgierig naar boven.

Hij gluurde vanonder de takken richting het veldje naast de burcht en zag tot zijn schrik allemaal ‘boomstronken’ die door elkaar renden met ontzettend veel lawaai. Plotseling schoot er een supergrote eikel pal over zijn hoofd en hij zag hem landen in de hoofdingang van de burcht.

Twee van de ‘boomstronken’ raasden hem voorbij en trapten het voorwerp weer terug het veld in, maar daarbij stortte de hoofdingang helemaal in. In paniek schuifelde hij over de heuvel naar de achteringang, riep zijn vrouw en kinderen, pakte de hoognodige spulletjes in en vluchtte het bosje uit.

Daar schuifelden ze bepakt en bezakt langs de drukke weg op zoek naar een schuilplaats. Maar waar vind je zo gauw een nieuwe burcht? Na dagen gezworven te hebben, weggejaagd te zijn en hongerig omdat er op het asfalt geen enkele regenworm te vinden was, werden ze plotseling opgepakt en in een auto gegooid.

Ze kwamen aan in een asiel, waar allerlei dieren in afgesloten kooien zaten en gevoed werden door ‘boomstronken’ zoals hij angstig herkende. Helaas waren zijn vrouwtje en kinderen niet bij hem in zijn kooi en hij viel af van eenzaamheid en stress.

Maar… jaren later, net voor kerst werden hij en zijn gezin herenigd en naar een nieuwe burcht gebracht onder de kerstbomen, waar het gewone leven eindelijk weer opgebouwd kon worden.

Greet Termaat