Column Anneke Morsink

Als je kwetsbaar bent en ook nog op leeftijd, zijn het vaak de ‘zorgvuldige’ mensen om je heen die bellen om een afspraak te maken om uitvaartwensen op te stellen.
Zo ook die keer dat de telefoon gaat en duidelijk wordt dat mevrouw heel erg bezig is met haar uitvaart. “Zou het geen rust geven als zij eens al haar wensen kan uitspreken?”, vraagt haar mantelzorgster. “Zeker’’, antwoord ik, “doen.”
We plannen een datum en ik ben welkom na het rustuurtje. Een broze dame zit in haar stoel bij het raam. Kanarie Pietje kwettert erop los. Het water kookt, er wordt thee gezet en tussentijds maak ik contact met mevrouw.
Ik stel mij voor en houd haar hand wat langer vast. Ik zet mijn stoel dicht bij die van haar
en terwijl wij nippen van de thee met koekje komt het gesprek op gang.

Vrijmoedig vertelt ze over haar leven, de vele ups en downs. Het leren omgaan met je beperking, de verhuizing naar Ermelo, het alleen zijn, het dramatische verlies van haar zus en haar verlangen naar haar ouders.

Een mooi gesprek ontwikkelt zich en langzaam begeven wij ons richting uitvaart. “Hoe stelt u nu uw uitvaart voor, hebt u bepaalde wensen?”, vraag ik. Ja, ze wil worden begraven en ik bespreek de plaatselijke mogelijkheden.

Maar gaandeweg het gesprek blijkt dat ze het allerliefst op dezelfde begraafplaats wordt begraven als haar ouders, in het dorp waar ze is opgegroeid en ik realiseer mij dat dat het punt is waarover ze piekert. “Maar het is wel ver weg. Kan dat dan?”

Ik vertel haar dat het, wat ons betreft, geen enkel probleem is en stel voor met de begraafplaats te bellen. Zo gezegd, zo gedaan. Het blijkt mogelijk, dicht bij het graf van haar ouders, een graf aan te schaffen.

De nodige actie wordt ondernomen en zo gebeurt het dat mevrouw zelf nog met haar mantelzorgster afreist naar haar dorp om nog een keer de tijden van toen te beleven en de begraafplaats te bezoeken.

Na een aantal maanden krijg ik de melding van haar overlijden. Precies voeren we uit wat wij voor haar hebben opgetekend. Een mooi klein afscheid in besloten kring, een rouwkaart waarop ook Pietje te zien is en tot slot onze lange reis naar haar geboortedorp.

Haar grootste wens gaat in vervulling. En weet u wat zo bijzonder is? Als de rouwwagen het dorp indraait blijken alle vlaggen uit te hangen. En niet omdat het Koningsdag is...

“Wat een warm welkom”, zeg ik tegen de chauffeur, “Rensje is thuisgekomen.”

Anneke Morsink,
uitvaartondernemer