Opvang vluchtelingenkinderen

Naast het feit dat deze krant natuurlijk volstond met de perikelen in de gemeenteraad en de burgemeester, was er ook een klein positief berichtje te vinden over dat de gemeenteraad Ermelo bereid is om alleenstaande vluchtelingenkinderen op te vangen. Absoluut een heel mooi initiatief, echter er zit ook een kleine negatieve kant aan het verhaal.

Aangezien ik al zo’n kleine 10 jaar bezig ben met het nieuws over Palestina te verspreiden - ook nog in de groep van Gretta Duisenberg gewerkt - en ook met asielzoekers heb gewerkt en nog steeds bezig ben voor hulp aan asielzoekers en schrijf over deze mensen en arbeidsmigranten, volg ik de artikelen en berichten over deze groep mensen van dichtbij.

De verhalen die ik dan hoor, zijn inderdaad schrijnend, waar ook meteen wat aan gedaan moet worden.

In de motie van ChristenUnie Ermelo, Progressief Ermelo en CDA Ermelo - de meerderheid in de raad en dus is de motie aangenomen - staat dat de gemeente Ermelo bereid is om alleenstaande vluchtelingenkinderen op te vangen.

En nu gaat het komen; het gaat hierbij om alleenstaande vluchtelingenkinderen. Laat ik eerlijk aangeven dat Nederland veel te weinig doet in het dossier van vluchtelingen en arbeidsmigranten. Ons land kan hier veel meer aan doen, echter het kabinetsbeleid is ‘domweg alles maar op afstand’ houden.

Echter er zit aan dit dossier ook een tweekantige gevoelswaarde. Ik probeer al een tijd een Syrische asielzoeker - die zijn verblijfsvergunning heeft ontvangen - een beetje te helpen. Deze jongeman heeft het zeer moeilijk, daar hij al van AZC naar AZC is verscheept en ziet mede-asielzoekers vertrekken en hij blijft achter. Maar het ergste deel van het verhaal is dat hij zijn vrouw en kindjes mist en dat wordt met de dag erger.

Mijn vraag is in het dossier van de alleenstaande vluchtelingenkinderen hoe men in Nederland gaat reageren als de kinderen heimwee gaan krijgen. Let op: dat gaat gebeuren en heimwee is een van de pijnlijkste herinneringen aan een gevoel van betere tijden.

Laat ik niet meteen een grote mond opzetten - de meesten noemen me toch al dwars en obstinaat - maar ik weet wat heimwee is en dat gaat parten spelen in je leven. En dan ben ik nog geboren en getogen in Nederland. Echter, mijn beide ouders en mijn broertje zijn de laatste vijf jaren overleden en ik denk steeds vaker aan de momenten vol zon in mijn rustige kleine Brabantse dorp, waar ik lekker mezelf kon zijn en kon lopen en fietsen in de rust van de weilanden en bossen. En ik kan nog terug om te gaan kijken, het dorp is wel veranderd, maar toch, twee uurtjes met de trein en ik zou er weer zijn.

Maar wat kunnen die kinderen, die hier alléén naar toe komen en een leven moeten gaan opbouwen zonder ouders, broertjes en zusjes? Wat gebeurt er als zij heimwee gaan krijgen, wie gaat ze dan helpen en met deze jongeren praten en wie vangt ze dan op?

Vluchtelingenkinderen moeten naar Nederland gehaald worden, maar wij in Nederland moeten ons goed bewust zijn van onze verantwoordelijkheid jegens deze jongeren.