Column Jos Jongeling: Nieuwe slippers

Ik werd vanmorgen weer levend wakker en dacht, hé, mooie leeftijd vandaag. Om dit positieve gevoel vast te kunnen blijven houden, besloot ik het NOS radiojournaal niet aan te zetten.

De woorden van de laatste song die ik gisteravond op het podium bracht kwamen in me op: You don’t know what it’s like to love somebody. Ik paste dit direct aan in: I know what it’s like to love somebody en ik hoorde haar in de douche.

Dus zo zacht als een speer de trap af. Koffie zetten, eitje koken.

Tijdens deze ambachtelijke activiteit, kwamen er enkele woorden in me op die ik onmiddellijk heb genoteerd. Kwam me goed uit want ik had besloten weer eens wat te gaan schrijven. Een tijd lang niet gedaan. Niet door het gebukt gaan onder een writersblock, maar gewoon omdat er ergens iets was opgedroogd en ik dacht dat het niet zo leuk meer was. Maar door de maanden heen werd de kriebel groter en werd het bij mij van binnen weer steeds leuker. Dus, de koe bij de hoorns gevat, de pen uit de houder getrokken en eh…. De computer aan gezet. Dit keer niet met het idee dat het stukje meteen in de krant zou moeten komen, maar gewoon omdat het voor mezelf erg tof leek.

Stimulans ervoor werd toch ook wel erg gevoed door het seizoen. De lente was er weer. Ik werd ’s morgens weer wakker met buiten de meest heerlijke geluiden van de meest geweldige vogels die ik maar in mijn tuin kon herbergen. Een dag met geluk beginnen is het koesteren meer dan waard. Maar je moet er wel wat voor doen. Het is vandaag de dag namelijk te makkelijk om meteen weg te zinken in het slecht-nieuws-moeras. 

Mijn directe en indirecte omgeving doet haar uiterste best om mij daar deelgenoot van te maken en in onder te dompelen. En ik heb voor mezelf besloten: ik verrek het, ik doe dat niet meer. Het zal anders! Onmiddellijk realiseer ik me dat ik niet meer kan doen dan binnen mijn eigen vierkante meter. Maar daar zal ik dan ook elke millimeter van benutten. Dat idee bevrijdt en schept ruimte!

Ik haal de brug op, zet de poort wijd open voor het goede nieuws, voor het kleine geluk wat aan alle kanten aanwezig is. Ik haal het binnen en geef het een ereplaats in mijn huis. Wees welkom, blij vooral nog even. En net buiten mijn huis, in de buurtuin staat nog meer. Ze toont de breedste lach op haar vierjarige koppie, wijst naar beneden en… kijk, nieuwe slippers!

josjongelingmuziek@outlook.com

Lees ook

Column Jos Jongeling: Marktplaats