Een broodje aap-verhaal over ‘n appel en ‘n ei door onze Ermelose columnist Fransje Heikoop

Deze column wordt helaas te ingewikkeld voor vluchtelingen en statushouders. De reden is dat er veel uitdrukkingen in staan die niet letterlijk te vertalen zijn. Sorry daarvoor. Het geeft wel aan dat bij een taalcursus daar al goed op
gelet moet worden.

De weken voor oud en nieuw moest ik aan de uitverkoop denken uit de tijd dat dit alleen maar kon in de maand december. Het is een beetje een broodje aap-verhaal: naam, plaats en winkel zijn bedacht. Niet het artikeltje in de krant. 

Het was in de jaren ‘90 dat een man, Klaas, zijn hondje uitliet en langs een huishoudelijke artikelen-winkel liep. Overal in-het-oog-springende stickers UITVERKOOP. Maar in deze zaak had de eigenaar eronder geplakt: voor een appel en een ei! Klaas zijn broodrooster had het begeven. Deze geweldige aanbieding kwam als geroepen. Hij snelde naar huis, pakte een mooie appel en kookte een ei. Zijn vrouw sloeg hem gade want zo kende ze Klaas niet. Wat voert hij in zijn schild? En weg was hij. Dit keer op de fiets met een rugzak en daarin, je raadt het al. De broodmagere winkelier haalde op verzoek behendig de broodrooster uit de etalage en zette hem op de toonbank. Een pinautomaat had hij nog niet, laat staan een scanner. De overhandigde bon was 19,90 gulden. 

Klaas haalde zijn appel en ei blij uit zijn rugzak en wees op de tekst, ditmaal in spiegelbeeld, op de winkelruit. Nee, Klaas kreeg de rooster niet mee. Omdat hij ervan overtuigd was dat hij er recht op had, belde hij naar de redactie van zijn lijfblad in de naburige stad Utrecht. Dit verhaal kon wel een gaatje vullen, zei de journalist. 

Daags daarna las hij het. Het pakte allemaal wel anders uit. In het dorp was maar één winkel met huishoudelijke artikelen. De dag daarna reacties van lezers in de krant. Duidelijk zat er een advocaat bij die nu al kon bewijzen dat hij zeker de zaak zou winnen. De buurt was onderling verdeeld. ,,Schande”, maar ook veel gelach. 

Klaas koos eieren voor zijn geld en voordat dit van kwaad tot erger zou worden en iemand hem het vuur na aan de schenen zou leggen, spoedde hij zich naar de winkel met zijn inmiddels verschrompelde appel en bijna rotte ei. Koppig als hij was, nam hij alleen de 20 gulden mee. Die 10 cent gaf hij dan maar cadeau. De winkelier had echter allang een plan. Klaas kreeg de broodrooster voor inkoopsprijs en daarmee zand erover. De moraal van het verhaal is duidelijk: bezint eer ge begint.

Tot slot een oproep aan de grootgrutters van Ermelo. Hoe zou het zijn om vluchtelingen een paar dagen per week vakken te laten vullen? Een soort maatschappelijke stage om sneller Nederlands te leren? Klant: ,,Goedemiddag, kun je me zeggen waar de appels liggen?” Hij brengt de klant naar de appels en zegt: ,,Kijk, hier liggen de appeltjes voor de dorst.”

Fransje Heikoop

Lees ook

Hoogbejaard of niet, Fransje begint het nieuwe jaar als kersverse columnist; geef haar eens ongelijk!