column
27 mei 2026 om 11:26Lol in sport
Tijdens de afgelopen Winterspelen hebben we met interesse de medaillespiegel gevolgd. Onze zoon woont sinds 2 jaar in Noorwegen dus een vergelijking tussen Nederland en zijn nieuwe thuisland lag voor de hand. Even ging het redelijk gelijk op, maar al snel liet Noorwegen Nederland ver achter zich.
Natuurlijk waren er negatieve en positieve verrassingen en kent de Nordische sport heel veel onderdelen, maar dan nog was dat geen verklaring voor het verschillende aantal medailles (41 om 20). Zeker niet als we het verschil in inwoneraantal tussen beide landen mee laten wegen (Noorwegen 5,7 miljoen, Nederland 18,4 miljoen).
Waar zit het verschil dan wel in?
Ik denk dat er een fundamenteel verschil zit tussen hoe Noren aankijken tegen sport en bewegen en hoe wij dat doen.
In Noorwegen sporten en bewegen kinderen tot hun 11e jaar puur voor hun plezier. Prestaties tellen niet. De lól telt, niet het resultaat. Genieten van bewegen, het daardoor veel doen, steeds leuker vinden en er dus als vanzelf steeds beter in worden.
Kom daar bij ons maar eens om. Van jongs af aan worden kinderen gewogen, gemeten en maar al te makkelijk te licht bevonden. Een ‘minder’ team met voetbal, niet bevorderd naar de volgende groep, uitgesloten van de selectie of van die extra training die alleen toegankelijk is voor de ‘besten’.
Het resultaat? Prestatiedrang, niet zelden aangewakkerd door op het oog betrokken ouders. Maar vooral: minder plezier in bewegen. Minder zelfvertrouwen. Jezelf wegen en te licht bevinden. Onzekerheid.
En vraag het aan welke sporter dan ook: om te kunnen presteren is zelfvertrouwen cruciaal. Want zelfs de besten verliezen in hun leven vaker dan ze winnen.
Nancy-Els de Jonge