column
12 mei 2026 om 12:27Mooi
Mooi heeft vele gezichten. Ik kijk naar de marathon van Rotterdam en zie twee vrouwen lopen. Een witte en een zwarte. De witte straalt plezier en frisheid uit, de zwarte is ronduit prachtig met haar ultrakorte haar en glanzende huid.
Ik zit met mijn overgewicht op de bank te kijken en bedenk dat ik nooit meer op die manier mooi zal zijn. Zo sportief, zo slank. Maar tegelijk ook, een mens moet wat, dat mooi zijn niet alleen in uiterlijk zit.
Dat ik mensen ken die dan misschien wel mooi zijn van buiten maar lelijk van binnen. En andersom, mensen die op het eerste gezicht niet voldoen aan de schoonheidsnorm maar juist aantrekkelijk zijn door wie ze zijn. De energie die ze uitstralen, de warmte, vriendelijkheid, liefde.
Ik probeer vaak om van buiten de meest aantrekkelijke versie van mezelf te zijn, hoewel me opmaken er meestal bij inschiet en elk voornemen om echt af te vallen tot nu toe steevast strandde.
Mij rest dus slechts die andere vorm van schoonheid.
Ik probeer mooi van binnen te zijn. Natuurlijk lukt dat lang niet altijd, en is dat bij uitstek iets aan de mensen om mij heen om te beoordelen, maar ik probeer het wel. En eerlijk gezegd denk ik dat de wereld een heel stuk mooier zou zijn als we dit allemaal zouden proberen.
Ik schrik van de uitspraak van Elon Musk die stelt dat empathie de menselijke beschaving ondermijnt. Ik denk juist dat empathie er het fundament van vormt. Waar zouden we zijn zonder liefde, zonder mededogen?
Hoeveel mooier zou de wereld zijn als we uit gingen van begrip, van liefde voor elkaar? Soms probeer ik me daar voorzichtig een voorstelling van te maken. In mijn eigen kleine wereld sla ik de plank vast geregeld mis, maar ik denk dat als we allemaal wat empathischer zouden zijn, wat meer ons best doen, we de wereld een heel stuk mooier kunnen maken.
Het lijkt een cliché, maar een mooiere wereld begint bij onszelf.
Nancy-Els de Jonge