column
5 mei 2026 om 09:47Je moeder
Ergens kan ik me maar moeilijk voorstellen dat Poetin of Trump een liefdevolle moeder hebben gehad. Van die laatste zag ik op socials een overzichtje van zijn roots. Zijn moeder oogt aristocratisch, afstandelijk. Geen idee of ze de luiers van baby Trump verschoonde, maar dat zal wel. Ze zal hem vast ook hebben gecomplimenteerd en geholpen met lopen en fietsen. Toch voelt het ver weg. Alsof je je probeert voor te stellen dat een haai ooit bang was in het donker.
Om een gebalanceerd mens te worden is een moeder belangrijk. Zij is je baken van veiligheid in een wereld vol nieuwe indrukken. Later blijft ze je oorsprong, de plek waar je op terugvalt als het schuurt. Dat verzin ik niet, dat blijkt uit onderzoek. Vaders zijn ook belangrijk, maar anders. Ze dragen bij aan de sociaal-emotionele en cognitieve ontwikkeling. Die rollen lopen steeds meer door elkaar. Een vader kan net zo goed een ‘moeder’ zijn. Uiteindelijk gaat het om de vraag: wie vangt je op als je valt, en wie zegt daarna: ,,Nog een keer proberen?”
Mijn moeder werkte haar hele leven in de eerste klas, later groep 3. In een Achterhoeks dorp is juf zijn meer dan lesgeven: half onderwijs, half dorpsopvang, met een vleugje maatschappelijk werk. Kinderen kwamen binnen met allerlei achtergronden. Sommigen met voorsprong, anderen met een rugzak waar je u tegen zegt. In klas 1 begint het echte werk: lezen, schrijven, tellen tot 10. Voor een deel was dat alsof je ze zonder zwembandjes het diepe in stuurde, terwijl ze het water nog niet eens vertrouwden.
Mijn moeder begon daarom niet met letters, maar met vertrouwen. Eerst veiligheid, dan pas leren. Iedereen hoorde erbij. Altijd. Complimenten deelde ze uit alsof het pepernoten waren. Een cheerleader zonder pompoms. Ze zag elk mini-succesje. Het gebeurde vaak dat kinderen vergaten dat zij juf was en haar 'mama' noemden. Dat vond ze prima.
Misschien zit daar de kern. Niet dat elke wereldleider een andere moeder nodig heeft, maar dat ieder kind er één verdient zoals zij: iemand die zegt je hoort erbij', ook als je nog niet kunt lezen of netjes binnen de lijntjes kleurt. We worden groot met de stem die het vaakst tegen ons spreekt. En als die stem zegt dat je ertoe doet, ga je dat steeds meer geloven. En dat maakt, president of niet, simpelweg betere mensen.
Philippe Abbing
Reageren op de column van Philippe? Mail de redactie en de reactie wordt doorgestuurd naar Philippe.