'[Zorgen] zit gewoon in mij'

Na dertig jaar waken stopt Hennie van Buuren bij HEST

22 april 2026 om 13:02

Dertig jaar geleden werkte Hennie van Buuren (74) uit Ermelo in de zorg bij ’s Heeren Loo, toen haar dochter haar wees op een piepkleine advertentie van HEST in de plaatselijke krant: vrijwilligers gezocht. Die vrijwilligers nemen voor een nacht even de zorgtaak van de mantelzorger over, zodat die even een nacht goed kan bijslapen. ,,Ik had een gesprek en kreeg direct het gevoel: ja, dit past bij mij”, vertelt Hennie. ,,In mijn vrije tijd hielp ik toen al geregeld ouderen, vanuit noaberschap en liefde voor de medemens.

,,Al sinds mijn jeugd ben ik aan het zorgen. Vroeger hadden we twee keer per jaar een tante met het downsyndroom voor een aantal weken in huis. Ook mijn moeder was niet echt gezond; ze had een nierziekte. Zorgen zit gewoon in mij. Vandaar dat het werken bij HEST zo goed bij me past. Liefdevolle verzorging van je medemens. Als je geen liefde voor je medemens voelt, kun je dit werk niet doen, denk ik.”

WERKZAAMHEDEN ,,Tijdens zo’n waaknacht zit je meestal aan het bed; soms houd je de hand vast als die persoon dat fijn vindt. En als diegene wil gaan slapen, ga ik altijd op een afstandje zitten en houd een oogje in het zeil. Dan neem ik een boek mee, of een handwerkje. Maar soms heb je ook best diepzinnige gesprekken. Als het einde nadert, vertrouwen mensen je zóveel toe. Eigenlijk ben ik na elke waakbeurt ’s ochtends blijmoedig weer naar huis gegaan.”

Hennie kan zich nog goed haar allereerste waaknacht herinneren. ,,Dat was bij een jonge vrouw, midden twintig, met een spierziekte. Dat kwam wel binnen: zó jong en dan al zo ziek. Dat raakt je gewoon. Je beseft dan goed dat jij als gezond iemand hulp mag geven. Maar het was ook een heel goede nacht. Ik merkte dat ze het fijn vond dat ik bij haar was. Haar onrust verdween en we hebben fijne gesprekken gehad.

HOBBELS ,,In dit werk leer je dat het leven niet altijd gaat zoals jij verwacht. Ik heb geleerd het leven te nemen zoals het komt. Er komen altijd hobbels waarmee je leert omgaan. Ook tijdens het waken. Eén keer heb ik samen met een collega gewaakt in een heel moeilijke situatie. De stervende was enorm veeleisend naar de mantelzorger toe, zodanig dat wij de indruk kregen dat onze aanwezigheid eerder voor meer onrust zorgde en dat de mantelzorger niet aan slapen toekwam. We namen toen de moeilijke beslissing om het waken te staken.'' 

,,Later, toen alles achter de rug was, nodigde de mantelzorger ons bij haar thuis uit. Ze wilde heel graag met ons een kopje koffie drinken om terug te blikken. We werden onthaald met een prachtig gedekte tafel en allerlei lekkers. We hebben een tijdje gepraat en zo kon zij het afsluiten. Het was goed voor haar. En ook voor ons. Ik vond dat heel bijzonder en denk er nog vaak aan terug.”

GESTOPT Toch is Hennie onlangs gestopt. ,,Met mijn werk bij ’s Heeren Loo was het altijd goed te combineren. En ook na m’n pensioen ging het goed. ’s Ochtends na het waken ging ik thuis even douchen, ontbijten, dan twee uurtjes slapen en dan kon ik er weer tegenaan. Maar de laatste paar jaar ging dat herstel steeds moeizamer. Na een nacht waken had ik twee dagen nodig om bij te komen. Ook het waken zelf vond ik zwaarder worden. Dat voelde niet goed en was voor mij een teken dat ik er te oud voor word. Deze zomer word ik 75. Ik heb het dertig jaar gedaan. Het is goed.”

Onlangs heeft HEST op een feestelijke manier afscheid genomen van Hennie. Er waren bloemen, een oorkonde en een speech van voorzitter René Roelofs, waarin hij haar memoreerde als 'een uitgesproken lieve vrouw. Bescheiden en op de achtergrond.'”

ADVIES Tot slot wil Hennie nog wel wat kwijt: ,,Ik wil mantelzorgers die het zwaar hebben graag meegeven dat ze hulp moeten zoeken. Via de huisarts, de thuiszorg, of direct bij HEST. Je kan de zorg zoveel langer volhouden als je op tijd hulp krijgt. Ik snap wel dat het lastig is om vreemden in huis te halen. En ik begrijp ook wel dat mantelzorgers het zo lang mogelijk zelf willen doen, maar ze overzien vaak niet hoe lang het kan duren.''

,,Het was al die jaren heel fijn om mantelzorgers te ontlasten. Soms wil diegene alleen maar zijn of haar verhaal kwijt. Dan word je bedankt voor het luisteren. Dat is toch bijzonder? Je hoeft vaak geen kant-en-klaar antwoord te geven. Je bent er en dat wordt al heel erg gewaardeerd. Het was heel fijn om te doen. Als ik opnieuw zou moeten kiezen, zou ik het zó weer doen!”