<p>Ben Cameron (87) heeft na 41 jaar de badmintonsport vaarwel gezegd.&nbsp;</p>

Ben Cameron (87) heeft na 41 jaar de badmintonsport vaarwel gezegd. 

(Foto: Marco Jansen)

Na 41 jaar badminton is 't mooi geweest

  Nieuwsflits

ERMELO – Na een periode van 41 jaar als badmintontrainer bergt Ben Cameron zijn rackets en shuttles op. De Ermeloër (87) kijkt terug op een ‘geweldige leuke sportieve tijd’. “Ik beweeg graag en in lesgeven had ik verdraaid veel plezier. Ik vond het prachtig als ik iemand een goed slag kon aanleren. Het was een wijze van leven.”

Marco Jansen

 Op 2 september kreeg hij zijn afscheid na 21 jaar les te geven aan de ‘dinsdagavondgroep’ in sporthal Triade. Zijn cadeau was een mattenklopper met shuttles en een geldbedrag. “Ze haalden in gedichten herinneringen op. Daar kwam wel uit dat ik streng was. Ik wist wel van wanten. Maar hoe kan het ook anders als militair? Ik ben 36 jaar instructeur geweest; mijn grote voordeel als trainer. Ik kon erg goed met die groep overweg. Ze vonden het jammer dat ik weg ging.”

Cameron was militair op de Jan van Schaffelaerkazerne toen sportinstructeur Gerard Witteveen een vereniging oprichtte. Badmintonclub Vale Ouwe was aanvankelijk alleen voor militairen. Na twee jaar werden ook burgers – vooral kinderen toegelaten. “De sportinstructeur had enige ervaring met het slaan van een shuttle en wat rackets gekregen van Defensie. Ik was sportief aangelegd en badminton is een vlug spel. In 1977 heb ik, na het volgen van een sportleiderscursus in Harderwijk, mijn trainersdiploma A behaald. Vooral de kinderen hadden behoefte aan training. Technisch, tactisch en ze moesten conditioneel een beetje aangepakt worden.’’

Lang werd er in een zaaltje op de kazerne gespeeld, in de jaren 70 verhuisde de vereniging naar Calluna. “Daar lagen vijf banen en kon je aardig wat leden kwijt. De vereniging werd steeds groter en het ging crescendo. Van de districtscompetitie bereikten we het niveau van de landelijke bond. Toen ging je met veren shuttles spelen. De ambitie van de spelers was zo groot dat ze om 22.00 uur naar de Wethouder Balverszaal gingen om nog 1,5 uur te trainen. Want eerder kreeg je geen sporthal.”

Toen Cameron halverwege de jaren 80 voldoende bereikt had bij Vale Ouwe zocht hij een nieuwe uitdaging en trainde bij diverse verenigingen. In 1986 ging hij met pensioen en eind jaren 80 kwam hij weer terug bij de club. In zijn tweede periode gaf hij ook veel les op basisscholen in Ermelo: een half uur theorie in de klas en daarna drie kwartier in de sportzaal. “Bij de club kregen ze de eerste twee weken gratis les. In die periode zijn wel honderd kinderen lid geworden.”

Senioren 55+

Naast competitiespelers kreeg Cameron recreatieve spelers onder zijn hoede. En zo ontstond ook de huidige ‘dinsdagochtendgroep’ van 55+ senioren die hij de laatste 21 jaar in de Triade trainde.

“Het waren een paar dames van middelbare leeftijd die bij Vale Ouwe hadden gespeeld en vroegen of ik iets voor ze wilde betekenen. Ik was bij de club al twee jaar weg. Op dat moment, in 1999, was ik 66 en al een aantal jaar met pensioen. Overdag training geven – ‘ s avonds deed ik niet meer - was voor mij een mooie tijdvulling. Ik ben aan de slag gegaan en binnen de kortste keren hadden we zes speelsters en spelers in deze gemengde groep. In Triade kon je 12 man kwijt op drie banen. Daar had ik mijn handen vol aan en een uur was veel te weinig. Ik plaatste ook elk jaar een oproep in het Ermelo’s Weekblad. Er kwamen steeds meer mensen bij. Maar er vielen ook mensen af door blessures, overlijden of doordat ze het niet konden bolwerken.”

De zes sterkste (en jongste) spelers gingen op donderdagochtend spelen en ook deze veelal oud-competitiebadmintonners kregen les van Cameron. Tot de tweede groep hem te sterk werd. “Ik moest regelmatig invallen en dat trok ik niet meer. Ik was toen al in de 70 dus dat namen ze mij niet kwalijk.”

Zo kwam Cameron terug bij zijn oude groep, waarmee hij een ‘geweldig leuke en sportieve tijd’ beleefde. “Tijdens het halfuur vrij spelen en de oefeningen die daaraan vooraf gingen wees ik aan wie tegen wie speelde. De samenstelling was steeds anders en zo speelde iedereen tegen elkaar. Dat zorgde voor een leuke sfeer binnen de groep.”

Cameron vindt het na 41 jaar mooi geweest. “Als je de motivatie niet meer kunt opbrengen die ze van je verwachten, moet je wegwezen. Langzaam groei je daarnaar toe, dat is een proces geweest van twee, drie jaar tijd. In de loop der jaren heb ik ook lichamelijke beperkingen gekregen. Ik dacht: ‘hou ermee op jongen, dit kan je niet meer bijbenen. Maar ik kom zeker nog eens kijken.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden