Foto:

Column Jos Jongeling: Sociaal effect

  Column

(van een voormalig roker)

De nadelen van roken zijn al jaren overbekend. Niet goed voor van alles wat in je lichaam en voor je gezondheid belangrijk is. Door de tijd heen komt daar ook nog bij dat je sociale contacten anders komen te liggen. Waar je voorheen met een heel aantal medejunks lekker een ‘pafje’ kon doen en allerlei zaken de revue kon laten passeren, was dat in de loop van de tijd voor mij vaak gereduceerd tot een vrij eenzaam gebeuren ergens buitenaf, ver van waar het episch centrum van het intermenselijk contact.

Want als je geheel op jezelf geniet van een shaggie, valt er weinig te praten toch? Vaak niks mis mee, want ik koesterde het gemis aan ‘veelpraat’ ook wel, maar toch. Er kwam een gevoel boven dat je zo langzamerhand de laatste der Mohikanen was. Vaak was daar elke dag mee bezig. Het zal wel een proces zijn waar ik doorheen moest. Voortschrijdend inzicht zullen we maar zeggen, dat eigenlijk allang aanwezig was. Maar die ‘final’ step….

Maar dan opeens deed zich iets voor wat nooit gebeurd zou zijn wanneer ik niet zou roken. Die momenten waren er eigenlijk legio, en dat was een verrijking die niet-rokers moesten ontberen. En die nooit verwachte ontmoetingen stegen vaak uit boven de ‘prietpraat’ van wat er gebeurt daar waar je op dat ogenblik niet was. Niet dat ze meer om het lijf hadden, maar ze waren door de onverwachtheid heel leuk.

Tijdens een receptie waar ik een speech moest houden, koos ik een moment om toch even buiten in de zon te gaan staan en me tegelijkertijd ondergeschikt te maken aan de val voor de nicotine. Terwijl ik rustig geleund tegen een muur mijn versnapering consumeerde, stopte iemand op een brommertje vlakbij mij. Omdat ik, vanwege mijn beperking, die persoon niet kon zien en dus nieuwsgierig staarde, werd er een besluit genomen. Zonder enige aankondiging en volledig vanuit het niets zei hij met een licht Amsterdams accent: ‘Weet jij waarom een ei nooit bevriest?’ Stomverbaasd en lichtelijk met de mond vol tanden antwoordde ik: ‘Nee’. ‘Nou, omdat er een dooier in zit.’

Na deze, kennelijk empirisch onderbouwde en wetenschappelijk verantwoorde verklaring, gaf hij gas en reed verder.

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden