Foto:
Column Greet Termaat

Kinderlijke spraakverwarring

  Column

Als klein kind hoor je volwassenen praten, en hoewel je er soms niets van begrijpt, herhaal je de woorden zoals je ze hoort.

Mijn kleindochtertje van bijna twee was elke vrijdag bij me en dan gingen we een rondje doen langs de speeltoestellen in de speeltuin. Ze begon bij het klimrek met speelhuisje en vaste prik was dat ze me bang maakte door in het huisje snel naar de andere kant te gaan en dan uitdagend bij de volgende opening telkens een stapje achteruit te doen. Ik roepen om haar aandacht vast te houden, snel omlopen en …. dan ging ze snel weer terug. Elke keer trapte ik er weer in.

Het allerlaatst was de glijbaan aan de beurt, wel tien keer. Alleen als het geregend had, of als de zon de hele ochtend op het metalen ding had geschenen, zei ik: “nee, dat mag nu niet, volgende keer!”, en dan holde ze zonder protest snel voor me uit naar huis.

Na een poosje niet geweest te zijn, zei ze tijdens het vingerverven: “Oma, mannuniet?” Ik begreep niet wat ze bedoelde, maar zag een langwerpig voorwerp in de tekening. Toen we klaar waren weer: “Oma, mannuniet?” en wees naar buiten. Oké, dan maar een eindje wandelen. Ze had haar jas nog niet aan of rende naar de deur en stond trappelend van ongeduld te wachten. Gehaast liep ze voor me uit, rechtstreeks naar het speelterrein en sloeg het begin van ons rondje over om meteen bij de glijbaan te beginnen. Ze kraaide van plezier, keek me aan en al dansend zong ze: “Mannuniet, mannuniet, mannuniet.” Oké, de glijbaan heette dus mannuniet! Die dag had ze nog wat in te halen, dus het werd wel twintig keer op en af. Het woord glijbaan gebruikte ze veel later.

Zo heb ik zelf ook voorbeelden van woorden die van jongs af aan aangeleerd zijn of opmerkingen waar je niet van weet of ze wel of niet gepast zijn. Zoals toen ik in de rij stond om voor de eerste keer van mijn leven een film te gaan bekijken met mijn klas. We hadden nog geen tv, dus een hele ervaring.

Mijn vader kon grappig zijn door rijmpjes op woorden te maken, dus toen ik vertelde dat we film gingen kijken, riep hij als grapje: ”Fillem, in de broek van ome Willem!” en zonder hierbij enige gedachte te hebben, herhaalde ik dit grapje in de rij. Nou, het heeft enige tijd geduurd voordat ik snapte waarom, maar ik werd teruggestuurd naar de klas en moest wachten tot iedereen weer terugkwam. Ik begreep er niets van en het werd me ook niet uitgelegd, heel verwarrend!

Hetzelfde gebeurde als er geroddeld werd over iemand die even niet thuis kon zijn en ik grote mensen hoorde zeggen: “Oh, die is naar hoge riet, kierewiet.” Wat dat láátste betekende wist ik, maar wie nou die hoge Riet was werd niet duidelijk. Wel vond ik dat logeren bij die mevrouw goed hielp, want ik merkte niks raars aan de mensen die weer thuiskwamen.

Veel later kwam ik erachter dat de Hooge Riet een herstellingsoord in Ermelo was!

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden