Foto:
Column Jos Jongeling

Blijf je verwonderen

  Column

Mijn visuele beperking is vaak voeding voor verwondering en zelfs verbazing of ongeloof.

Zo verbaasden medeleerlingen van de basisschool van mijn dochters zich steeds weer opnieuw wanneer ze ontdekten dat hun vader, te weten ik, dingen deed die je bepaald niet associeerde met iemand die blind was.

Mijn meiden moesten dan vragen beantwoorden als: ‘Hoe kan jouw vader nou zwemmen?’ en ‘Hoe kan hij nou gitaar spelen als hij niet kan zien?’ Mijn dochters doorstonden en pareerden deze onkunde steeds weer op een fantastische manier.

Kennissen van mij en mijn vrouw verbazen zich al jaren en nog regelmatig over zaken waar wij geen moment bij stilstaan. Eten koken, stofzuigen etc. wanneer je dit niet visueel kan ondersteunen.

Later, tijdens mijn werk op een instelling voor volwasseneneducatie, gingen de vragen veel verder en betraden de intimiteit van een relatie. Dit leidde vaak tot hilarische situaties omdat ik er heel direct op inging, dit ook weer tot verbazing van de studenten.

Diep in mijn hart vind ik dat nog leuk ook.

De geschiedenis herhaalt zich tot in het oneindige.

Onlangs speelde ik op een mooi buitenfeest. Na afloop van het optreden schoof ik nog even aan bij het kampvuur voor een afscheidsborrel. De verzamelde jeugd viel van verbazing bijna van hun krukje. ‘Hè, ben je blind? Maar, hoe kan je dan gitaar spelen?’

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden