Mevrouw Wil Schuit-Nap is dolblij met het bezoek van haar zoon en het prachtige fotoboek.
Mevrouw Wil Schuit-Nap is dolblij met het bezoek van haar zoon en het prachtige fotoboek. (Foto: )

Vreugdevol weerzien in de Amaniet

ERMELO - Sinds vorige week mogen bewoners van zorg- en verpleeginstellingen weer bezoek ontvangen. De broers Fred en Bert Schuit uit Putten waren gewend om meerdere keren per week op bezoek te gaan bij hun moeder in woonzorgcentrum de Amaniet in Ermelo. Echter, het coronavirus zette daar ruim elf weken geleden een dikke streep door. Het was een vreugdevol weerzien met zoon Fred. Ze herkende hem bijna meteen weer.

Arda Konings

De 89-jarig Wil Schuit-Nap verblijft sinds twee jaar in de Amaniet waar onder andere drie woongroepen voor dementerende ouderen gehuisvest zijn. “Bert en ik hadden er behoorlijk wat moeite mee toen we vanaf half maart niet meer bij haar op bezoek konden. We hebben nog geprobeerd te face-timen met haar. Voor haar was dat vooral ‘Abracadabra’. Meestal was ze na een paar minuten vergeten dat we op bezoek waren. Dan zei ze tegen m’n broer dat ik nooit meer kom en tegen mij, dat hij nooit meer komt. Dat hoort nu eenmaal bij het ziektebeeld van Alzheimer, waar ze aan leidt.

De verbazing was daarom groot bij Fred, dat zijn moeder hem vrijwel meteen herkende. Aanvankelijk was haar blik naar hem wat verrast door het mondkapje dat hij droeg. Maar toen hij plat ‘Puttes’ tegen haar begon te praten, was het ijs meteen gebroken. “Dat was een fantastisch moment. Ik viel bijna van mijn stoel. Wat een mooi cadeautje was dat. Dat mag je gerust weten!”, klinkt een geëmotioneerde Fred.

Dochter Maaike kwam op het lumineuze idee om een fotoboek voor haar oma te maken. Fred: “Dat was aanvankelijk bedoeld om met Moederdag aan haar te geven. Mijn broer werkt op woensdag. Gelukkig ben ik op die dag vrij dus zal ik haar voorlopig als vaste bezoeker op die dag zien. Een uurtje per week is inderdaad kort. Onlangs zijn er toch weer wat uitbraken geweest in Ermelo bij ’s Heerenloo en Kroondomein. Dus die voorzichtigheid snap ik volkomen. Het is vooralsnog, zoals het is. Daarom is dat fotoboek voor mijn moeder nu van extra essentieel belang.”

Want vanaf het moment dat Fred haar het fotoboek overhandigde, heeft ze het bijna niet meer los gelaten. “Wat was ze er ontzettend blij mee. Haar hele leven passeert de revue. Er staan trouwfoto’s in van haar eigen ouders, foto’s van Bert en mij. Dat we opgroeiden in ons ouderlijk huis, het huis waar we woonden. Later weer onze eigen gezinnen. De vakanties, waar we zijn geweest. Alles kwam weer bij haar binnen. Ze schoot meerdere malen vol. Ze heeft denk wel honderd keer gezegd ‘Wat een prachtige foto’s. Die heb ik nog niet gezien.’ Vol trots en blijdschap heeft ze het al aan medebewoners laten zien.”

Voor Fred zelf kon dat eerste bezoek dus ook niet meer stuk. Voerden emoties vooral de boventoon. Met een gerust hart keerde hij na zijn bezoekuur, dus voldaan weer naar huis. “Onze moeder kan het niet beter hebben dan in de Amaniet. De zorg is fantastisch en ze heeft het daar absoluut naar haar zin”!

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden