Ashvini Ramasray, Soeresh Kanhai en Avinash Ramasray demonstreren het Kempo onderdeel Fighting met bokshandschoenen.
Ashvini Ramasray, Soeresh Kanhai en Avinash Ramasray demonstreren het Kempo onderdeel Fighting met bokshandschoenen. (Foto: Eigen foto)

'Kempo is deel van ons leven'

Ermelo - Kempo (vuistvechten) kwam via Japan en Indonesië naar Nederland. Het is een Chinese zelfverdedigingssport met vechtstijlen van judo, karate, kickboksen en kung-fu. De Kata’s (schijngevechten) komen uit China. Kemposchool Kanhai bestond in 2019 20 jaar en heeft in Ashvini en Avinash Ramasray de sportman en sportvrouw van 2019 van Ermelo in huis.

Marco Jansen

Eigenaar Soeresh Kanhai (46) begon in 1991 met kempo bij Academie Padberg, van Ermeloër Klaas Padberg. “Hij had zijn eigen school in een gymzaal aan de Burgemeester van Oordtstraat. Klaas deed ook kung-fu en wilde stoppen met kempo. Veel leden wilden kempo blijven doen, dus heb ik in 1999 mijn eigen school opgestart”, vertelt Soeresh, die intussen zijn lerarendiploma Leraar Material Arts had gehaald bij de Federatie Oosterse Gevechtskunst. (FOG) in Amsterdam. “Ik zat destijds in de Nederlandse bondsselectie karate en nam al veel lessen over. Ik had destijds mijn eigen groepje en doordat ik wat leerlingen heb meegenomen, begon het te groeien.”

Kemposchool Kanhai begon in een zaaltje aan de Koningin Emmalaan en in de Wethouder Balverszaal, sinds 2003 de hoofdlocatie waar Soeresh op dinsdag- en vrijdagavond les geeft. “Mijn nichtjes Ashvini en Sarojini waren één van mijn eerste leerlingen bij de jeugd. Ik vond zelfverdediging goed voor hun zelfvertrouwen en ik wilde hen door een vechtsport leren vechten.”

Spelletje

Ashvini (23) was in 2002 vijf jaar toen ze met kempo begon. Als kind was kempo een spelletje voor haar. “Het was met leeftijdsgenootjes spelenderwijs kempo leren, mijn melktandjes kwamen los te zitten. Nu sta ik er serieuzer in. Ik wil doelen bereiken en kempo is een deel van mijn leven - ik kan me geen leven zonder kempo voorstellen. Het hoort erbij zoals werk en school; het moet gewoon. Ik plan nooit iets op vrijdag en dinsdag, dan moet ik trainen. Het is een vaste prik, er is geen twijfel om niet te gaan. Ik zeg alleen af als ik door ziekte niet meer op mijn benen kan staan.”

Avinash (20) kwam er in december 2005 bij, hij was toen bijna zes. ‘’Ik had één klasgenoot die ook op op kempo zat, verder zat iedereen op voetbal. Dat heb ik ook drie maanden gedaan, toen ik acht was. Ik wilde gaan keepen, maar ben niet de langste. De reflexen en sprongkracht had ik vanuit kempo, maar de ballen waren een stuk harder dan ik had verwacht en de jongens een stuk groter. Het was moeilijk meekomen bij voetbal; ik was te zacht en jongens liepen over mij heen met commentaar. Bij kempo voel ik me meer thuis.”

Ook voor Ashvini is de Kemposchool altijd een thuis geweest. “Eerst vond ik het raar, want al mijn klasgenootjes in groep 2 zaten op een meisjessport en ik zat op een jongenssport. Ik werd daar een beetje mee geplaagd en gepest. Ik ben toen zelfs op jazzballet gegaan om me toch te bewijzen. Ik was een ballerina die aan vechtsport deed en kreeg pas een beetje respect toen ik mijn allereerste beker won op het NK in 2007. Toen was ik 10 en ben direct van jazzballet af gegaan. Dat was het moment dat ik door wilde met kempo.’’

Met hun oom als trainer hebben Ashvini en Avinash heel lang naar een volgende band getraind. “Ik wilde ze langer in hun witte band houden om ze de techniek goed onder de knie te laten krijgen. Ze hadden nog geen voorbeelden waarmee ze konden optrekken. Nu heb je veel meer medestudenten die elkaar meetrekken en gaat het veel sneller. Er zijn acht basisbanden als voortraject, dan komt de zwarte band met allerlei gradaties en begint het eigenlijk echt.”

Gezellig en ontspannen

Kemposchool Kanhai telt nu 45 leden, jeugd en volwassenen opgeteld. “De jongste is 7, de oudste 53. Hij trainde al bij mijn leraar en assisteert mij ook. Het ledental is de laatste tijd heel stabiel. Je ziet wel verloop als leden van de middelbare school af gaan, maar ik zie ze ook terugkomen of hun kinderen. Ik hoor van veel leerlingen en hun ouders dat dit een gezellige en leuke Kemposchool is, waar je in je waarde wordt gelaten. Je mag bij mij niet vloeken of rare woorden zeggen. Elke leerling wordt leuk binnengehaald en gelijk in de groep opgenomen; de sfeer is ontspannen.”

Ashivini: “Support en elkaar helpen is heel belangrijk.”

Geen WK

Het seizoen eindigde op 15 februari met een regiowedstrijd in Lochem, waar de school 12 medailles won. Ook Ashvini (goud en twee keer zilver) en Avinash (zilver) vielen in de prijzen.

Dit jaar is het WK in Tunesië, maar Kemposchool Kanhai ontbreekt. Soeresh: “Ik vind het geen veilig land om naar toe te gaan en heb als leraar bedankt om deel te nemen. Mijn school doet daar niet mee.”

Ashvini tilt daar niet zwaar aan. “Ieder jaar is er een WK en het is aan de andere kant ook wel even lekker. Ik kan mij nu richten op iets anders: er is ruimte om nieuwe Kata’s (schijngevechten) te leren tot aan de zomer. Ik zou nu voor de tweede dan willen gaan, maar daar moet nog keihard voor getraind worden Een zwarte band haal je niet zomaar. Die technieken leren zie ik als uitdaging. Er is nog zoveel te leren, dus voorlopig zal ik niet stoppen.” Ashvini geeft als assistent ook de volwassenen les. “Ik wil ook andere leerlingen klaarstomen voor een volgende band.”

Avinash heeft veel felicitaties gehad na het sportgala. “De titel sportman 2019 van Ermelo mag ik bij mij dragen en kan niemand mij afpakken.” Op termijn wil hij de zwarte band 1e dan halen. “Er is nu gelegenheid om een grote stap te maken.”

Soeresh weet niet wat de toekomst voor zijn Kemposchool zal brengen. “Er komt een nieuwe zaal en wij hebben in een gesprek onze wensen kenbaar kunnen maken. We moeten mee, maar voorlopig blijven we nog in de Balverszaal, tot deze plat gaat.”

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden