Foto:

Column Henny Kreeft 'En dan je pensioen'

Op een bepaalde leeftijd ga je er dan toch maar aan denken en soms versnelt het denken door bepaalde omstandigheden in je leven of in je omgeving of op de zaak. En dan, plots zie je een artikel van Ben Noorderloos die verwijst naar een artikel op Nu.nl over het pensioen.

Ben verwees naar het artikel en ik heb het er maar even bij gepakt en daar stond in: “ … Het aandeel gepensioneerden onder de Nederlandse bevolking stijgt sinds 2015 niet meer en blijft stabiel op 18 procent, meldt het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) woensdag. Mede dankzij de hogere AOW-leeftijd stijgt het aantal gepensioneerden de laatste jaren amper … “

Ja en wat moet je daar dan mee? Welke kant kan ik daar mee uit, als je af en toe eens aan het rondkijken bent en rondvragen hoe het allemaal werkt? Ik weet het echt niet.

In een van de opmerkingen die toegevoegd was aan het bovenstaande artikel, werd ook gezegd, dat mensen die 45 jaar hebben gewerkt, gewoon dan met pensioen mogen gaan. Laat het duidelijk zijn, ik ben van mening dat een ieder zelf beslist wanneer hij of zij met pensioen gaat, daar heeft verder niemand wat mee te maken of over te zeggen. Ik denk dat het meestal een overweging wordt tussen het feit of het nog leuk en haalbaar is om te werken en of het financieel haalbaar is om te stoppen, met daarbij de hoogte van het pensioen na een bepaalde tijd. Tevens vind ik dat daar ook bij hoort of dat hij of zij zinvol met de vrije tijd om wilt / kan gaan en dat daarvoor iets gevonden is.

Nu heeft mijn vader altijd hard gewerkt, had geen opleiding meer dan de lagere school, kwam uit een heel groot gezin - in Brabant waren ze in die tijd echt groot, meer dan 15 kinderen was gewoon bijna - en moest dus al heel snel gaan werken en kwam zo in de leerlooierij-industrie terecht. Geloof me, dat is geen pretje - ik heb in mijn vakantiewerk ook eens een paar dagen geprobeerd, maar dan kan je beter aan de lopende band staan van snoepjes bij Jamin - en is verschrikkelijk zwaar. Voor zover ik me kan herinneren is hij ook op de pensioengerechtigde leeftijd gestopt of net iets van tevoren door reorganisaties. Mijn ouders hebben het niet altijd rustig aan gedaan, maar voor beiden is ook een eind aan het leven gekomen.

Maar soms is het wel eens goed om even stil te staan bij het leven en na te denken wat de volgende stap zal zijn en wanneer zal dan die belangrijke stap gezet gaan worden om het wat rustiger aan te gaan doen: ineens stoppen of langzaam afbouwen en nog een tijdje doorwerken op de uren die goed bevallen?

Mmm, ik heb nog een hoop zaken te beschrijven en de gedachten van mijn vierde boek krijgt ook steeds meer gestalte, zelfs de plannen voor het vijfde boek liggen klaar. Dus ik kan nog even door. Ga niet weg, er kan nog meer komen.

Meer berichten