Foto:

Gevoelig: Veilige deuren

Als ik weer een column in elkaar aan het zetten ben of aan het zoeken ben naar inspiratie, dan blader ik in eerste instantie altijd de lokale krant door van de plaats waarvoor ik schrijf, daar ik voor een aantal kranten schrijf. En vaak zoek ik iets uit, waarmee ik wat kan en voor mij luchtig blijft.

Echter deze keer, werd ik getrokken door en schrok ik van het stuk ‘Veilige deuren’ van Jannie Simon - Van der Poll. Wow. Het kwam me zo bekend voor, ook mijn vader heeft achter veilige deuren gezeten, voordat hij is overleden. Maar ik ben er steeds van uit gegaan dat hij het allemaal niet meer wist wat er gebeurde om hem heen.

Voordat mijn vader naar de ‘gesloten afdeling’ overgebracht werd, is er lang en breed over gesproken, meestal door mijn zus en de verpleging en inderdaad men had het over een gesloten afdeling met gesloten deuren, want men was bang dat mijn vader ‘zou verdwalen’ en men durfde het niet te zeggen dat hij mogelijk weg zou lopen. Nu heb ik eigenlijk ook nooit gedacht dat hij weg zou lopen, tenslotte had hij - heb ik altijd gedacht - het goed in het tehuis en hij had niemand meer thuis, maar ‘veilige deuren’ zijn altijd wel nodig geweest.

Het belangrijke punt met mijn vader was altijd de communicatie nadat hij was opgenomen. Ik kon niet meer tot hem doordringen, hij was er - toen ik bij hem was - maar aan de andere kant was hij er ook niet meer. Hij probeerde ook vaak wat te zeggen, wat zeker nooit bij mij overkwam, maar het ergste was dat hij dingen zag in de lucht, die hij zogenaamd pakte en aan mij wilde geven. Wat moest ik met zo iets? Echt, ik voelde me zo opgelaten en deed net of dat ik wat aannam, maar kreeg en zag natuurlijk niets en op een of andere manier had mijn vader dat ook altijd in de gaten, want de volgende keer gaf hij niets meer aan mij, maar aan mijn vrouw. Die kreeg op een of andere manier beter contact in die momenten.

Het is zo knap en zo sterk van mevrouw Simon dat ze zo heeft geschreven over haar moeder; ik heb het altijd moeilijk gevonden om over mijn vader te schrijven en zeker op zo’n openbare manier als in de krant. Maar van de andere kant ik hoef mezelf niet voor de gek te houden, mijn vader is zo ver gekomen, gelukkig op een flinke leeftijd, en dat hij ziek is geworden, is niet zijn schuld geweest. Hij heeft vele, lange jaren gewerkt en voor zijn vrouw en zijn kinderen gezorgd, waar ik nog steeds trots op ben. En ik moet u ook eerlijk zeggen, ik woon al sinds 1976 - behalve nog wat jaren in Boxtel - boven de rivieren en heb nog al wat mooie baantjes gehad en vele landen gezien, maar ik heb nog steeds heimwee naar mijn geboorteplaats Gilze en Rijen in Brabant, daar waar mijn ouders me hebben grootgebracht en daar waar mijn vader is gestorven. Mijn moeder stierf al jaren eerder zonder dat we nog contact konden krijgen met haar.

Pa en ma, rust in vrede, ik mis jullie nog steeds. Mevrouw Simon, u ook bedankt voor uw sterke woorden en de gedachte over Veilige deuren.

Meer berichten