Foto:

Irene is er mee gestopt

Nu hoor ik u meteen denken: “Wie is Irene”, maar excuus, het is geen wie, maar een wat en dat ga ik u nu proberen uit te leggen. Bij mijn eerste baas, dat grote internationale gezondheidsinstituut in Bilthoven, liepen altijd van die lumineuze collegae rond, die altijd maar zeiden dat sporten goed voor me was en elke keer kwamen ze ook bij me aan met de vraag of ik ik kon invallen, het was maar voor één keer; ja, ja, dat smoesje heb ik zo vaak gehoord.

Enfin, de eerste keer dat ik het zo knap beu was, kwam er weer zo’n persoon met het bekende verhaaltje en of ik kon invallen bij het zomeravondvoetbal van bedrijven in de omgeving van Bilthoven. Men kwam een persoon voor het elftal tekort en het was maar voor één avond. Ja, en het was niet de eerste keer dat die persoon het had gevraagd en hij smeekte bijna, dus ik ben er met mijn grote poten ingetrapt en ik ben mee gaan voetballen. “Maar ik heb geen voetbalschoenen” was niet van belang, werd voor gezorgd. En ik maar lopen op het veld, juist op die plaatsen waar geen voetbal was … want ik had er de ballen verstand van. En een partij moe dat ik was …. uitgeblust. Later kwam men nog vragen of ik de volgende keer met het spel mee wilde doen. Sorry, het was toch maar voor één keer?

Daarna kwam men met een ander plan: in de zaal gaan basketballen, ja ook net iets voor mij. Het bleek ook al snel dat het gemengd was, want er waren niet genoeg spelers, en ik moest voor de drankjes zorgen, aan het eind van het trainen. En dan was er weer zo iemand die weer geen geld bij had en dat hij de volgende keer wel zou betalen; ik maar steeds naar de supermarkt om van alles te halen, wat ook steeds meer werd.

Dus dat werd ook niet zo’n succes, maar basketballen was op zich best wel leuk, dus ik maar eens bij de lokale basketballvereniging gaan kijken en let op, die had de naam Irene. Ja, ik heb het niet verzonnen hoor. Maar ik werd toch enthousiast van het leuke spel - ja, hoe is het mogelijk hé - en ik heb me op enig moment aangemeld bij de organisatie en werd toegelaten, natuurlijk in het laagste herenteam, maar dat was geen probleem, want ik kon tenminste regelmatig een balletje gooien en nu nog proberen een bal te gooien naar het bord en liefst door de ring van de tegenpartij …

Echter laatst zag ik een klein berichtje op de site van de omnivereniging van De Bilt en dat de basketballvereniging Irene er mee gestopt was, want er waren te weinig spelers en te weinig kader om de club rollende te houden, ehh ballend te houden. Ja en dat is toch wel jammer, want op zich was het een leuke vereniging geweest en een leuke tijd om daar een balletje op te gooien, ondanks het feit dat ik nooit een punt heb gemaakt. Ga maar eens na, dat ding, die ring, die hangt best wel hoog voor iemand die niet groter is dan 1.70 en nooit zo hoog kon springen … weer een gedachte aan mijn jeugd in rook opgegaan.

Meer berichten