Foto:

Testament van een Rebel

Een rebel wordt niet geboren, behalve die ene uitzondering, die veel te laat wordt geboren en zijn moeder dwars zit bij de bevalling, maar wordt normaal gesproken: gevormd, gekneed en volgegoten met externe impressies die hij intern probeert te verwerken tot een rij van plaatjes die voor hem een logisch geheel vormen … en dat valt niet altijd mee.

Na de geboorte wordt het jonge kind in een grote stoel geplaatst met een dek kaarten, zodat pa en ma nog even een kaartje kunnen leggen met vrienden en familie. Het opgroeien gebeurt in een afgesloten wijk tussen gezinnen en verre families die elkaar allemaal kennen met voor- en achternaam. En dan op enig moment gaat het kind - met in zijn bloedvaten al rare rebelbeestjes, die aan hem knagen - naar de lagere school om wat aan zijn verdere opleiding te doen. Echter op enig moment komt de tijd dat het kind groter is geworden en naar de middelbare school in een andere plaats gaat en dan begint de opvoeding pas echt: het haar moet langer worden, een ketting met Ban de Bom moet om de nek, de kleding moet anders en ondertussen begint het voorzichtig trappen tegen de maatschappij. En dan het vakantiewerk: een broeinest van rebellen die anders denken dan de baas.

Op een volgend moment komt het moment dat het werk roept en hier gaat de opvoeding van de rebel netjes verder. Waarom heeft de baas of een ouder persoon of een persoon die er langer werkt, altijd gelijk? Waarom wordt er niet geluisterd naar nieuwe mensen met verse, frisse ideeën? En zo kweekt de rebel steeds verder aan de levenservaring, die hij nodig heeft om te overleven in de maatschappij. En als hij dan precies de kunstjes van het werk na doet van zijn directe collega - wat niet altijd volgens de procedures was - moet de jonge rebel op het matje komen bij de baas, krijgt dan de wind van voren en geeft een grote rebelse mond terug en kan daarna zijn biezen pakken.

En zo gaat het bij al zijn baantjes: de rebel kweekt een gevoel dat men niet ziet wat er gebeurt en dat hij steeds de schuldige is, terwijl hij de geleerde kunstjes steeds maar uitvoert; echter de rebel heeft natuurlijk zijn slechte kant: hij zegt waar het op staat en dat hoort niet in onze maatschappij.

Ondertussen kweekt de rebel verder aan zijn wereld gevoel en ziet - waarschijnlijk als één van de weinigen, zoals hij zelf denkt - laffe aanvallen op een volk dat al zoveel jaren leeft onder een zware bezetting; ziet hij de aanvallen op zijn geloof; ziet hij dat de politiek niets voor hem kan betekenen en trekt hij steeds verder terug op de grond van de rebellie en vecht hij steeds meer voor de zaken waar hij voor staat - liefst elke dag een blog, een column, een opinie of een artikel. Als de sociale media het niet wil plaatsen, zoekt de rebel andere mogelijkheden om het onder de aandacht van het grote publiek te brengen en zo gaat hij verder, dag in, dag uit, vechten voor zijn rebelse idealen.

Zeg eens eerlijk: zijn we allemaal niet een beetje een Rebel?

Meer berichten