Foto:

Oog hebben voor de dieren

Laatst hoorde ik een verhaal van een Marokkaanse dame, die op weg naar haar werk een heel klein, verschrikkelijk mooi vogeltje tegenkwam, een vogeltje dat heel verdwaasd op de weg zat. Natuurlijk kon ze het vogeltje niet laten liggen en nam het mee. Het verhaal ging over de hulp aan het arme beestje, maar vooral probeerde ze te omschrijven wat voor vogeltje het was met al die kleuren en hoe mooi het was.


Op haar werk sprak ze met een collega, die een schaaltje water pakte en beide dames probeerde het vogeltje te laten drinken, maar dat lukte dus niet, het arme beestje was veel te verzwakt. In een moment van opwelling om de hulp doopte de Marokkaanse dame haar vingers in het water en hield haar vingers boven het bekje van het vogeltje zodat het water naar binnen kon glijden en warempel het vogeltje kreeg het water binnen. Beide dames waren gelukkig dat dit zo werkte en het vogeltje knapte zienderogen op en werd later weer vrijgelaten. Helaas, want de dame wilde nog veel meer zorgen voor het vogeltje.

Later vertelde de Marokkaanse dame haar geschiedenis met dieren in Marrakech, toen ze daar nog woonde. Ze kon de straatkatten niet zielig laten zitten langs de weg en gaf heel vaak kaaspuntjes, water en soms kocht ze blikjes sardines in de winkels om de sardines aan die katten te geven. Ze gaf er niets om dat de jonge dieren er vies of smerig uitzagen, het ging haar om het helpen van de dieren. Ze heeft zich ook nooit afgevraagd of de dieren ziektes onder de ledematen zouden kunnen hebben of schurft of luis. Nee, belangrijk was het helpen van deze dieren, deze straat schooiertjes.

Op een zekere dag zag ze een groep jongens die een paar straatkatten aan het schoppen en pesten was. Toen ging de Marokkaanse dame echt door het lint: “Hoe konden deze etterbakken die katjes pijn doen?” Ze heeft eerst met woorden geprobeerd om de jongens op andere gedachten te brengen, echter dat lukte dus voor geen meter. Dus toen maar steviger acties ingezet; ze pakte de katten bij de jongens weg en ging in de aanval tegen de jongens, zo in de trant van: “Als jullie doorgaan met trappen en pesten, zal ik jullie trappen en slaan”.

Het arme kind stond stijf van de emoties, maar liet niet merken dat ze bang was, want het ging om de hulp aan de straatkatten. Fantastisch, toch?

Weet u nu wat het mooie van dit verhaal is? Deze Marokkaanse dame woont tegenwoordig in Nederland, staat altijd voor iedereen klaar, heeft oog voor de dieren in onze omgeving, is gek op de bloemen en planten en bomen. Maar sterker nog: ze is mijn vrouw en ik ben zo trots op haar.

Khadija, je bent geweldig !

Meer berichten