Foto:

Vergane glorie of niet?

Afgelopen week zag ik zo’n praatprogramma op tv, meestal zeg ik kletsprogramma, die ik meestal wegklik als ik aan het zappen ben. Echter deze keer, zat mijn grote idool bij die alsmaar ratelende dame aan tafel en dus moest ik toch even luisteren.

Lex Harding - met Adam Curry - zat aan tafel en hij kon mooi vertellen over ‘zijn’ piratentijd. Eerlijk gezegd, het was niet alleen zijn piratentijd; in die tijd was ik gek op piratenmuziek, radio Veronica, Noordzee, Dolfijn en ga zo maar door. Echter, natuurlijk gaat u nu onmiddellijk zeggen, aangezien ik eigenwijs was (en ben), obstinaat en tegendraads, koos ik niet als mijn andere leeftijdgenoten voor Veronica, maar voor Noordzee; tenslotte ik moest anders zijn. Als iemand een bepaald etiketje op mij probeerde te plakken, sprong ik weer uit dat beeld. Ik kan er niet zo goed tegen dat ze me in een bepaald profiel proberen te stoppen.

Enfin, mijn vader had een oude radio op de kop getikt, zo’n ding waar een draadje in zat om de zenders op te zoeken, en ik ‘s avonds maar zoeken naar muziek waar ik van hield, en ik kwam steeds bij radio Luxemburg uit. Genieten van dat soort muziek, maar het was een oude bak van een radio, dus veel en lang muziek kwam er niet uit en voor mijn ouders mocht het niet te hard …. pfff.

Later werd het beter en kon ik luisteren naar ‘mijn’ station, Radio Noordzee of wel Radio Nordsee International, met grote dj’s als Ferry Maat, Jan Boezeroen, Alfred Lagarde, Jan van Veen maar vooral Joost den Draaijer. Genieten met deze gasten, maar aan alles kwam een einde en dus weer op zoek naar een andere piraat, waarna ik dus tot de laatste minuten radio Veronica op de boot heb gevolgd …. janken … echt waar.

Later toch weer op zoek naar piratenzenders en kwam ik uit bij Nederlandse piraten op land, vooral in het weekend en dat was dus weer ouderwets genieten en meegalmen, net zo lang als de buren het aan konden horen. Die hadden van die slimme momenten, dat ze in het weekend maar in het bos gingen wandelen. Echt wel, de juiste keuze.

Maar zoals vaak, het mooie verdwijnt en dan blijven alleen de gedachten aan die mooie tijd tot plots Lex Harding weer op tv verschijnt en zijn praatje mag doen - in de tijd dat de dame van het praatprogramma hem de kans geeft. Het leek net wel weer even piratentijd, de oude mooie tijd met mooie foto ‘s en dj’s achter de mic, alleen niet de muziek uit die jaren. Ik denk dat ik daarom in mijn jonge jaren zelf achter de draaitafels ben gaan staan van jongerencentra.

Meer berichten