Eigenwijs

Vroeger als jongere was ik van mening dat ik niet in dienst wilde, ik vond het maar niets en zeker niet weggelegd voor en passend bij mij. Maar dat idee veranderde in de loop van de jaren, nadat ik de papieren zag voor de keuring en daar dan eindelijk voor in aanmerking kwam.

Ja, misschien moest ik er dan maar aan geloven en gewoon mijn tijd uitzitten in militaire dienst. Ik kon er toch niet echt slechter van worden, tenslotte waren er zoveel voor mij in dienst gegaan. Maar wat dacht je, toen ik door de keuring was gekomen, hoorde ik dat mijn lichting was uitgeloot en ik hoefde dus niet in militaire dienst. Niet willen eerst, daarna door de keuring enthousiast geworden en dan uitgeloot worden. Het kan je best wel tegen zitten.

Maar het werd nog erger: toen ik bij mijn tweede baan bezig was, kreeg ik alsnog een uitnodiging om bij de BB te gaan; u weet wel Bescherming Bevolking, waar altijd zoveel series overgemaakt werden om iemand voor jan-met-de-korte-naam te zetten. Dus ik niet en ik heb mijn baas zo gek gekregen dat hij een brief schreef dat ik onmisbaar was op het werk.

Maar eindelijk is het ook wel goed geweest, dat ik niet in militaire dienst ben gegaan, want ik denk dat ik nog al eens een keer flinke discussies zou hebben gehad met de leidende commandant of hoe zo’n persoon ook zou heten. Als hij bijvoorbeeld zou zeggen, dat we gaan lopen en daarna harder lopen, zou ik onmiddellijk de vraag stellen of we een vervoermiddel zouden kunnen nemen, tenslotte stonden er genoeg op het terrein. Bij de opmerking dat we links af zouden moeten slaan, zou ik onmiddellijk de vraag stellen: “Waarom hier linksaf, rechtdoor is de kantine?” en ga zo maar door. Ik denk dat ik te vaak dwars zou hebben gelegen, eigenwijs zou je kunnen zeggen; mijn moeder had er al zo vaak over, dat ik een ‘eigen mening had’ wat eigenlijk gewoon betekende dat ik eigenwijs ben. Gelukkig zit dat in de familie, echter ik kwam natuurlijk regelmatig door mijn grote mond in de problemen. Dus maar goed dat ik de dienst even heb overgeslagen.

Echter ik heb ook in de politiek gezeten en dat was dan weer compleet andersom, daar was ik - vond ik zelf - te timide om in ‘de aanval’ te gaan, wetende dat collega-raadsleden zaten te loeren op het functioneren van de ander. Mijn eerste termijn was in een dorp in het midden van het land, waar ik in een lijstverbinding zat met PvdA en PPR als D66-er. Ik koos in een bepaalde kwestie de kant van de jongeren die ‘illegaal’ graffiti op hun clubhuis aangebracht zonder eerst toestemming van de gemeente te vragen. Ik gaf aan dat ik van mening was om het te laten zitten om daarna toestemming te vragen, echter de raad was daar tegen, net als mijn collega’s in de lijstverbinding, want het ging om de regels. Dat is een grote ruzie geworden en ik ben tenslotte er maar mee gestopt. Later kwam ik in Flevoland weer in de raad, wat ook geen succes is geworden. Mijn vrouw zei laatst dat ik te lief en te eerlijk ben voor de politiek, omdat ik weer aan een politieke partij loop te denken. Zou ze gelijk hebben?

Meer berichten