Logo ermelosweekblad.nl


Foto:

Vijfentwintig jaar Progressief Ermelo

door Grietje-Akke de Haas

Eén partij voor progressieven

Als 'kleine' politieke partijen de krachten bundelen en fuseren loont dat. Tenminste wel in het in geval van Progressief Ermelo (PE) die 18 november het 25-jarige bestaan viert. De aanloop naar de oprichting van PE kende wel de nodige hobbels, leert een terugblik met Dirk de Vries Reilingh (79) en René Arts (49). Want het lukte de progressieven niet in een keer één partij te vormen.

Ermelo - Toen De Vries Reilingh in 1972 in Ermelo kwam wonen zette hij zich meteen politiek actief in voor Ermelo 2000. De progressieven bestonden destijds zoals De Vries Reilingh het omschrijft, uit twee bloedgroepen. "Je had Ermelo 2000 onder leiding van Wim Oosterhuis met een zetel, en de Progressieve Federatie, met twee zetels. Daarnaast was het CDA oppermachtig met negen zetels, de voorloper van ChristenUnie had er drie, de VVD had er drie en de SGP een hele dikke zetel." Eenmaal in het verleden besloten Ermelo 2000 en de Progressieve Federatie als één partij verder te gaan. Maar al snel leidde het samengaan schipbreuk. Zeer tegen de zin van De Vries Reilingh. "Het is altijd mijn bedoeling geweest één partij voor progressieven te vormen." Dat lukte uiteindelijk in 1993 met de oprichting van Progressief Ermelo. Met de verkiezingen in 1994 pakte PE meteen drie zetels, wat viel te verwachten met de fusie van de partijen. Wim Oosterhuis werd wethouder, en twee jaar later nam De Vries Reilingh het stokje van hem over. "Met de verkiezingen in 1998 had PE een kleine stemmenwinst, maar geen extra zetel." Opnieuw tekende De Vries Reilingh voor vier jaar als wethouder.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2002 kreeg PE echter een flinke tik om de oren vanwege de 'Diftar-affaire', waar De Vries Reilingh als wethouder verantwoordelijk voor was. PE bleef steken op twee zetels, niet genoeg voor een wethouderspost. "Achteraf bleek Diftar een groot succes. De mensen van de actiegroep Diftar Nee! hebben later nog hun excuus aan mij aangeboden, dat vond ik erg netjes." In 2006 maakte PE zijn comeback, en hoe. Met vier zetels werd PE de tweede grootste partij in Ermelo, en is dat ook gebleven. Wat alles te maken had met het eerder opheffen van de SP door interne problemen. Arts: "In 1994 kwam de SP met een zetel voor het eerst in de gemeenteraad. Wout Doppenberg werd toen raadslid. Toen hij in 2000 ziek werd heb ik het van hem overgenomen. Heel bijzonder eigenlijk, want ik stond op nummer 7 van de kieslijst. De anderen wilden echter niet. In 2002 ben ik echt gekozen als lijsttrekker van de SP en kwam ik in de raad." Toen het doek viel voor de SP dacht Arts dat zijn politieke carrière erop zat. "Ik werd echter benaderd door PE of ik bij hen op de de lijst wilde staan." Sindsdien maakt Arts deel uit van de PE-fractie in de gemeenteraad. Waar sommige andere Ermelose politieke partijen te kampen hebben gehad met interne conflicten, kabbelt het bij PE gemoedelijk voort. "De sfeer is gewoon goed. Wij hebben nooit hooglopende meningsverschillen, wel urenlange discussies. Natuurlijk hebben wij geldingsdrang, maar dan als partij. In die zin gaan wij erg voor de zaak, en zijn we als individu minder belangrijk. Bovendien voeren we als PE een duidelijke koers."

Nog wensen voor de toekomst? "Met een zeteltje winst erbij zouden we erg blij zijn."

Meer berichten

Shopbox