Tineke van den Hazel, Henk van den Bosch en Evert Renden zijn drie echte clubmensen bij FC Horst.
Tineke van den Hazel, Henk van den Bosch en Evert Renden zijn drie echte clubmensen bij FC Horst. (Foto: Marco Jansen)

Eens een boerenclub nu club van burgers

Ermelo -  Een groots jubileumfeest laat door corona nog op zich wachten, maar FC Horst laat het 50-jarig bestaan op maandag 19 juli niet ongemerkt passeren. Er is een jubileumboek in de maak en er komt in de kantine een meterslange tijdlijn met daarop de historie van de Ermelose voetbalclub in beeld. Het nieuwe seizoen speelt FC Horst in retroshirts.

Marco Jansen

Wat als jubileumdag het einde van het jubileumjaar had moeten zijn, wordt nu de start van het jubileumseizoen, vertelt Evert Renden van de jubileumcommissie. “In het jubileumseizoen wordt gedacht aan minimaal twee reünies, één voor mannen en één voor vrouwen, een afsluitende feestavond en een activiteit voor sponsoren. We willen bepaalde evenementen niet organiseren als de 1,5 meter regel nog geldt. Die moet echt weg zijn, anders is een reünie of feestavond niet te handhaven. Dan is het onverantwoord, maar dan is er ook niets aan. Je moet kunnen doen wat je vroeger ook deed.’’

De uitgave van het jubileumboek is om een vergelijkbare reden uitgesteld. “Daar moet nog zoveel aan gebeuren wat afhankelijk is van versoepeling van regels. Dan brengen we liever aan het eind wat moois, dan dat we nu iets doen wat het net niet is.’’

Oude waarden

Het moet allemaal wel een beetje ongeremd gaan, vindt ook voorzitter Henk van den Bosch (50). Hij is al vanaf 1977 actief bij de club. Als jongetje van bijna 8 jaar woonde hij in het buurtschap Horst en kwam bij de club die zich nog in de opstartfase bevond. Henk speelde later tot zijn 35ste in de selectie, meestal in het tweede elftal. Tot twee jaar geleden voetbalde hij in de lagere senioren, meestal in het vierde, vijfde of zesde team. In 2015 kwam Henk in het bestuur; inmiddels is hij drie jaar voorzitter.

 De club is erg veranderd, ziet hij. “Vroeger kwamen hier kinderen van allerlei boeren uit Horst en Telgt. Die wonen er nu niet meer. In plaats daarvan hebben we veel spelers uit Drielanden. FC Horst is van een boerenclub een burgerclub geworden. in 15 jaar tijd zijn we gegroeid van 350 naar 800 leden. Maar alle waarden die door onze voorgangers en grondleggers zijn opgebouwd, proberen we wel naar nieuwe normen te vertalen. We zijn nog steeds een club van gemoedelijkheid en gezelligheid, waar iedereen even belangrijk is, jongens én meiden.’’

Familiegevoel

Tineke van den Hazel (45) kan dat bevestigen. Vanaf haar zestiende speelt ze bij FC Horst en is nog altijd actief in het 35+ vrouwenelftal. “Vrouwenvoetbal hoort door de jaren heen altijd bij FC Horst. Ik denk ook dat het familiegevoel van de club bij de vrouwen is begonnen. Het geluk was dat de mensen die vrouwenvoetbal belangrijk vonden er altijd voor hebben gezorgd dat het is blijven bestaan. Door hun inzet kwam het altijd goed.’’

In het oprichtingsjaar 1971 werden zowel de vrouwen als de mannen kampioen, weet Evert. Hij vindt de sfeer binnen de club leuker met dames en meisjes erbij. “Dat geeft een andere dynamiek.’’ 

Vicevoorzitter 

Ook Evert (60) is een echte Horster. Hij was elf toen hij in de zomer van 1972 lid werd van de club. Het eerste elftal was een brug te ver, hij mocht één keer invallen in de competitie. Organiseren paste hem beter; als snel zat hij in allerlei commissies en al op zijn 17e kwam hij in het bestuur. “Vanaf 1978 tot 2005 was dat 27 jaar in één stuk. Van die periode was ik 23 jaar vicevoorzitter onder Gert van Winkoop en ik ben ook vier jaar zelf voorzitter geweest.’’ 

Toen latere voorzitter Aalt van de Mheen iemand als rechterhand zocht die de club kende, lag de naam Evert Renden het meest voor de hand. “Voetbal is onderdeel van mijn leven. Ik was de hele zaterdag op de club. Als lid van FC Horst keek ik daar de hele week naar uit.’’

Cultuurbewakers 

Evert was ook penningmeester, terwijl Henk zich inzette als trainer van het tweede elftal en Tineke voorzitter werd van de dames- en meisjesafdeling. Het clubgevoel en vrijwilligerswerk dat voor hun generaties vanzelfsprekend was, ebt wel wat weg, constateren ze. 

Tineke: “Vrijwilligers vinden voor de keuken of kantine was vroeger geen punt. Nu moet je soms hemel en aarde bewegen. Als trainers en coördinatoren proberen we de passie voor onze club door te geven aan de jongere generatie.’’

Evert: “Mensen zoals wij die lang bij de club blijven, zie je niet zoveel. Veel mensen zijn vrijwilliger zolang hun kind voetbalt, al zijn er zeker uitzonderingen. We proberen onze identiteit, dat wat wij belangrijk vinden, wel te bewaken.’’

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden